🔒ماده 464

در موارد ثبوت اصل <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AC%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%AA">جنایت</a> با شهادت، <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B9%D9%84%D9%85-%D9%82%D8%A7%D8%B6%DB%8C">علم قاضی</a> یا قسامه، اگر <a class="tagref" href="/واژه/%D9%85%D8%B1%D8%AA%DA%A9%D8%A8">مرتکب</a> مدعی خطایی بودن آن گردد و <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B9%D8%A7%D9%82%D9%84%D9%87">عاقله</a> خطاء بودن جنایت را <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A7%D9%86%DA%A9%D8%A7%D8%B1">انکار</a> نماید، قول عاقله با <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B3%D9%88%DA%AF%D9%86%D8%AF">سوگند</a> پذیرفته می شود و <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AF%DB%8C%D9%87">دیه</a> بر عهده مرتکب است و چنانچه عاقله از اتیان قسم نکول کند با قسم مدعی، عاقله مکلف به پرداخت دیه است.