🔒ماده 495

هرگاه پزشک در معالجاتی که انجام می دهد موجب تلف یا <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B5%D8%AF%D9%85%D9%87-%D8%A8%D8%AF%D9%86%DB%8C">صدمه بدنی</a> گردد، <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B6%D8%A7%D9%85%D9%86">ضامن</a> <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AF%DB%8C%D9%87">دیه</a> است مگر آنکه عمل او مطابق مقررات پزشکی و موازین فنی باشد یا این که قبل از معالجه برائت گرفته باشد و <a class="tagref" href="/واژه/%D9%85%D8%B1%D8%AA%DA%A9%D8%A8">مرتکب</a> تقصیری هم نشود و چنانچه أخذ برائت از مریض به دلیل نابالغ یا <a class="tagref" href="/واژه/%D9%85%D8%AC%D9%86%D9%88%D9%86">مجنون</a> بودن او، معتبر نباشد و یا تحصیل برائت از او به دلیل <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A8%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%B4%DB%8C">بیهوشی</a> و مانند آن ممکن نگردد، برائت از ولی مریض تحصیل می شود.