🔒ماده 724

به زبانِ ساده

حواله قراردادی است که به واسطه آن، بدهی یک نفر به طلبکار، به عهده شخص ثالثی منتقل می‌شود. در این قرارداد، بدهکارِ اصلی را «محیل»، طلبکار را «محتال»، و شخص ثالثی که بدهی را قبول می‌کند «محال‌علیه» می‌گویند. با این کار، بدهکار اصلی از دین پاک می‌شود و شخص ثالث بدهکارِ طلبکار می‌گردد.

مثال

الف به ب بدهکار است و ج به الف بدهکار است. الف به ب حواله می‌دهد که طلب خود را از ج بگیرد.

نکتهٔ کاربردی

حواله از عقودی است که باعث بری شدن ذمه مدیون اصلی (محیل) در مقابل طلبکار (محتال) می‌شود.

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.