🔒ماده 9

تعیین مناطق حفاظت شده 1- به منظور حفاظت درونی و پس از حصول اطمینان از عدم مخالفت طرفهای متعاهد، از نظر این سند الحاقی هر طرف متعاهد می‌تواند بر طبق ضوابط موضوع پیوست دو این سند الحاقی، مناطق حفاظت شده ای را در محیط زیست دریایی و زمینی تعیین نماید که تحت تاثیر مجاورت دریا قرار دارند. مناطق حفاظت شده مزبور ممکن است با هدف حفاظت از موارد زیر تعیین شوند: الف) انواع زیست بوم های دریایی و ساحلی مشخص با اندازه مناسب به منظور تضمین ماندگاری و حفظ تنوع زیستی آنها در دراز مدت؛ ب) زیستگاه هایی که ناحیه طبیعی پراکنش آنها در محدوده اجرای این سندالحاقی، در معرض نابودی است، از جمله مواردی که در نتیجه پسرفت یا محدود شدگی خودبه خودی ناحیه طبیعی، پراکنش کاهش یافته ای دارند؛ پ) زیستگاههای بحرانی برای بقاء، تولید مثل و احیاء گونه های گیاهی و جانوری بومی یا مورد تهدید، ت) مکان هایی با اهمیت ویژه، به دلیل بهره علمی، زیبایی شناختی، فرهنگی یا آموزشی آنها. 2- چنانچه دو یا چند طرف متعاهد قصد تعیین منطقه حفاظت شده مشترکی را داشته باشند، مراجع صلاحیتدار طرفهای مزبور باید در جهت همکاری برای حصول توافق در خصوص اقدامات آتی، تلاش نمایند. 3- هرگاه مناطق حفاظت شده شامل نواحی ساحلی و دریایی مشخص شوند، طرف متعاهد مزبور باید برای حصول اطمینان از هماهنگی در اداره و مدیریت کامل منطقه حفاظت شده تلاش نماید. طرف متعاهد مزبور باید برنامه های مدیریتی را برطبق دستور العمل ها و معیارهای مشترک موضوع پیوست دو این سند الحاقی، تدوین و اجرا نماید.