قانون
🔒قانون موافقتنامه همکاری در حوزه امنیت اطلاعات بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه
🔒ماده واحده
★
موافقتنامه <a class="tagref" href="/واژه/%D9%87%D9%85%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C">همکاری</a> در حوزه <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A7%D9%85%D9%86%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D8%B7%D9%84%D8%A7%D8%B9%D8%A7%D8%AA">امنیت اطلاعات</a> بین دولت <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C">جمهوری</a> اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه مشتمل بر یک مقدمه، نه ماده و یک ضمیمه به شرح پیوست تصویب و <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A7%D8%AC%D8%A7%D8%B2%D9%87">اجازه</a> مبادله اسناد آن داده می‌شود.
تبصره‌ها
تبصره
رعایت اصول هفتاد و هفتم (77)، یکصد و بیست و پنجم (125) و یکصد و سی و نهم (139) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در اجرای این قانون، الزامی است.
بسم الله الرحمن الرحیم
موافقتنامه همکاری در حوزه امنیت اطلاعات بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه
دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه که از این پس «طرف ها» نامیده می‌شوند،
عطف به «معاهده اساس روابط متقابل و اصول همکاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه» در 22 اسفند 1379 (12 مارس 2001)،
با امعان ن. ب. ا. پیشرفت قابل توجهی در توسعه و به کارگیری جدیدترین فناوری های اطلاعات و ارتباطات حاصل شده است،
با امعان نظر به اهمیت فراوان فناوری های اطلاعات و ارتباطات برای توسعه اجتماعی و اقتصادی به نفع رفاه بشریت و حمایت از صلح، امنیت و ثبات بین المللی در جهان معاصر،
با ابراز نگرانی از تهدیدهای مرتبط با استفاده احتمالی از چنین فناوری هایی در تعارض با اهداف تضمین صلح، امنیت و ثبات بین المللی، با هدف تضعیف حاکمیت و امنیت کشورها و دخالت در امور داخلی آنها، نقض حریم خصوصی شهروندان، برهم زدن اوضاع سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داخلی و بر افروختن خصومت بین اقوام و مذاهب،
با تاکید بر ضرورت حداکثرسازی منافع مشترک خود از ناحیه فناوری های اطلاعات و ارتباطات و کاهش تهدیدهای مشترک ناشی از آن علیه خود،
همچنین با تاکید بر ضرورت تام احترام به قوانین و مقررات دولت های طرف ها در اجرای این موافقتنامه،
ضمن شناسایی اهمیت فراوان امنیت اطلاعات برای نظام امنیت بین المللی،
با تایید اینکه حاکمیت دولت و اصول و مقررات بین المللی نشات گرفته از آن بر رفتار دولت ها در چهارچوب فعالیت های مربوط به فناوری های اطلاعات و ارتباطات و بر صلاحیت قضایی کشورها نسبت به زیرساخت فناوری های اطلاعات و ارتباطات در خاک آنها اعمال می‌شود و همچنین با تایید اینکه دولت ها واجد حقوق حاکمیتی برای تعیین و اجرای سیاست خود در خصوص مسائل مرتبط با شبکه اطلاعاتی و مخابراتی اینترنت از جمله تضمین امنیت هستند،
با اعتقاد به اینکه اعتمادسازی بیشتر و توسعه همکاری میان طرف ها در حوزه فناوری های اطلاعات و ارتباطات یک ضرورت فوری است و تامین کننده منافع آنها است،
ضمن قائل شدن اهمیت فراوان برای توازن بین تضمین امنیت و رعایت حقوق بشر در حوزه استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات، منطبق با قوانین ملی و تعهدات بین المللی دولت های طرف ها،
ضمن تلاش برای پیشگیری و مقابله با تهدیدات متوجه امنیت اطلاعات و تلاش برای تامین منافع امنیت اطلاعات دولت های طرف ها با هدف ایجاد یک محیط اطلاعات بین المللی صلح آمیز و امن،
با محکومیت اقدامات قهری یک جانبه اتخاذ شده در نقض منشور ملل متحد،
همچنین ضمن تلاش برای کار مشترک با هدف کاهش آسیب پذیری دولت ها در مقابل تهدیدات علیه امنیت اطلاعات، شامل تهدید اقدامات بالقوه محدودساز و مسدودساز علیه دولت های طرف ها در ارتباط با فناوری های اطلاعات و ارتباطات و دسترسی به اینترنت،
نیز ضمن تلاش برای همکاری نزدیک در مجامع منطقه ای و بین المللی با هدف توسعه و ارتقای هنجارها و مقررات حقوقی به منظور تضمین امنیت بین المللی اطلاعات از جمله از طریق حکمرانی عادلانه اینترنت،
با تمایل به ایجاد چهارچوب دوجانبه برای همکاری میان دولت های طرف ها در حوزه امنیت اطلاعات،
به شرح زیر به توافق رسیدند:
دیدنِ این ماده در متنِ کاملِ قانون ←
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.