آب دهان: مکروهات در بزاق

بیرون‌ انداختن بزاق در حال نماز ، ‌ انداختن آن در مسجد ، پاک کردن آیات قرآن و تر کردن کفن با آن کراهت دارد. البته کراهت در این موارد در صورتی است که آب دهان همراه با خون که منجر به تنجیس قرآن و مسجد و کفن می‌گردد، نباشد. ثانیاً این حکم فقهی دین است که حرام بودن و نبودن و به بیان دیگر واجد جنبه جزایی بودن و نبودن افعال انسان در آخرت را بیان می‌کند، نه نگاه و نظر اخلاقی دین که جای بحث آن علم اخلاق است نه علم فقه؛ مضافاً این‌که: از جنبه فقهی نیز، به نظر می‌رسد با قطع نظر از وجه تعظیم مساجد که مشترک بین همه مساجد است، ادله ناظر به وضعیت ساختمان مساجد صدر اسلام است که کف مساجد خاک، شن و سنگ‌ریزه بوده و به جهت مسقف نبودن در معرض تابش و بارش آفتاب و باران بوده‌اند و به همین لحاظ امکان ممزوج شدن آب دهان و اخلاط با خاک و شن کف مساجد و قرارگرفتن در معرض تابش مستقیم نور آفتاب و نزول قطرات باران فراهم بوده است. لیکن نسبت به مساجد الآن که مسقف و مفروش هستند و این عمل موجب تعفن و انتقال آلودگی‌ها و امراض به اهل مسجد شده و سبب کثیفی آشکار و تنفرآور مفروشات گشته و تخریب وسایل مسجد و تحمیل هزینه ترمیم و تنظیف بر مساجد را به بار می‌آورد، از ترتب احکام وضعی مثل ضمان که فقها در کتاب ضمان مطرح نموده‌اند نباید غفلت ورزید. همچنین همان گونه که در جای خود تبیین شده است راه وضع مقررات اجتماعی مبنی بر ممنوعیت‌ انداختن اخلاط در اماکن عمومی مخصوصاً به هنگام شیوع امراض مسری، از جهت فقهی مسدود نیست. منبع: جواهر الکلام، ج۱۱، ص۵۸ · جواهر الکلام، ج۱۴، ص۱۲۷ · الحدائق الناضرة، ج۱۸، ص۲۲۱ · جواهر الکلام، ج۴، ص۲۳۳