آتش‌بس: شرایط آتش‌بس

جواز و صحّت قرارداد آتش بس منوط به تحقّق شرایط زیر است: ۲. ۱ - وجود مصلحت انعقاد قرارداد آتش‌بس، تنها در صورت وجود مصلحتى مانند ضعف مسلمانان و نیاز به زمان براى تقویت نیرو، امید به مسلمان‌شدن کافران و مانند آن جایز است. ۲. ۲ - تعیین مدّت قرارداد آتش‌بس بدون تعیین مدّت، از آغاز تا انتها، باطل است، مگر این که امام (علیه‌السّلام) در صورت عدم تعیین مدّت، شرط کند که حق نقض آن را در هر زمانى داشته باشد که در این صورت عقد صحیح است. آتش‌ بس در صورت قدرت مسلمانان تا چهار ماه جایز است و بیش از یک سال جایز نیست و در جایز بودن آن بیش از چهار ماه و کمتر از یک سال با مراعات اصلح و یا عدم جواز آن حتى در صورت اصلح بودن آتش‌بس، اختلاف مى‌باشد. در صورت ضعف مسلمانان، مدّت آتش‌بس منوط به نظر امام (علیه‌السّلام) یا نایب وى مى‌باشد؛ هر چند مدّت را ده سال یا بیشتر قرار دهد. البته به قولى، بیش از ده سال جایز نیست. ۲. ۳ - حضور امام یا نایب او قرارداد آتش‌بس، تنها به وسیله امام یا نایب او بسته مى‌شود؛ ولى بنا بر تصریح برخى، نقض آتش‌بسى که به وسیله حاکم ستمگر یک کشور اسلامى با کافران بسته شده جایز نیست. منبع: جواهر الکلام، ج۲۱، ص۲۹۹ · جواهر الکلام، ج۲۱، ص۲۹۷-۲۹۸ · منهاج الصالحین، ج۱، ص۴۰۱ · جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۱۲