آثار مرثیه سرایی: مرثیه و مدیحه در کلام معصومین

پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در فضیلت سرودن شعر درباره خاندان رسالت می‌فرماید: «من قال فینا بیت شعر بنا الله له بیتاً فی الجنه» امروزه مدح و مرثیه و شعر خوب، محکم، زیبا، دلنشین و جذاب درباره اهل بیت پیامبر مثل دوران سلطه فرهنگی سیاسی امویان و عباسیان « جهاد » است و دارای فضیلت بسیار. ائمه اطهار (علیهم‌السّلام) شاعران را ترغیب می‌کردند که در رثاء سیدالشهداء شعر بسرایند. زید شحام می‌گوید: با گروهی از اهالی کوفه در خدمت حضرت صادق (علیه‌السّلام) بودیم که جعفر بن عفان وارد شد، امام به او توجه و اکرام کرد و او را نزدیک خود نشاند و فرمود: ...به من خبر رسیده که در رثای حسین (علیه‌السّلام) شعر می‌گویی! عرض کرد: آری، فدایت شوم. فرمود: پس بخوان و چون جعفر مرثیه خواند، امام و حاضران گریستند و آن حضرت به حدی گریه کرد که اشک بر محاسن مبارکش جاری شد، آنگاه فرمود به خدا سوگند فرشتگان مقرّب الهی در اینجا حضور یافتند و مرثیه تو را برای امام حسین (علیه‌السّلام) شنیدند و بیش از ما گریستند، همانا خداوند متعال بهشت را با همه نعمت‌هایش برای تو واجب ساخت و گناهانت را آمرزید. آنگاه فرمود‌: ای جعفر، می‌خواهی بیشتر بگویم؟ عرض کرد: آری، سرور من. فرمود: هر که در رثای حسین (علیه‌السّلام) شعری می‌گوید یا بگوید قطعاً خدای متعال بهشت را بر او واجب می‌سازد و او را می‌آمرزد. منبع: وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۴۶۷ · شعر متعهد شیعی، ماهنامه کوثر، شماره ششم، سال اول شهریور ۱۳۷۶، ص۸۱ · گریه و عزاداری امام حسین (علیه‌السّلام)، بصائر، شماره ۲۴، سال سوم ۱۳۷۶، ص۵۵