آخرت: نعمت و عذاب اخروی

آنچه در عالم آخرت به انسان می‌رسد، یا « نعمت » است یا « عذاب ». نعمت‌ها و عذاب‌های اخروی از نظر ایجاد لذت و درد برای آدمی با نعمت‌ها و عذاب‌های دنیا قابل مقایسه نیست و کمیت و کیفیت آن‌ها به حدود شناخته شده در این جهان محدود نیست: در آنجا (در بهشت ) است آنچه جان‌ها آرزو کند و چشم‌ها را خوش آید و شما در آن جاودانان خواهید بود؛ کسی که روی بگرداند و کافر شود، خدا او را به بزرگ‌ترین عذاب‌ها معذب خواهد ساخت. در قرآن مجید «بهشت‌ها» که به پهنای آسمان‌ها و زمین است و «خشنودی خدا» که از بهشت‌ها بسی بزرگ‌تر است، دو مظهر اساسی نعمت‌های اخروی معرفی شده است: خدا وعده داده است به مردان و زنان مؤمن ، بهشت‌هایی را که از زیر درختان آن‌ها جوی‌ها روان است و اینان در آن جاودانند و جایگاه‌های نیکو در بهشت‌های پاینده، و خشنودی خدا بزرگتر است و این، رستگاری بزرگ است. آتش جهنم و «محجوبیت از خداوند» دو مظهر اساسی عذاب اخروی به شمار آمده است: چنین نیست (که کافران می‌پندارند)، ایشان در آن روز از ( رحمت ) خداوند خویش باز محجوبند. آنگاه ایشان به دوزخ افکنده خواهند شد. در عین حال همه انسان‌هایی که در عالم آخرت به نعمت یا عذاب می‌رسند، در درجات نعمت و یا درکات عذاب مساوی نیستند. منبع: زخرف/سوره۴۳، آیه۷۱ · غاشیه/سوره۸۸، آیه۲۳-۲۴ · توبه/سوره۹، آیه۷۲ · مطّففین/سوره۸۳، آیه۱۵۱۶