آرای داوری افزون بر دو طیف یاد شده (آرای داوری داخلی موضوع

آرای داوری افزون بر دو طیف یاد شده (آرای داوری داخلی موضوع مواد ۴۵۴ به بعد ق.آ.د.م و آرای داوری تجاری بین المللی) در دو گونه دیگر هم وجود دارد؛ آرای داوری موضوع کنوانسیون شناسایی و اجرای آرای داوری خارجی موسوم به کنوانسیون نیویورک مصوب ۱۹۵۸ میلادی که دولت ایران با اعمال حق شرط در تاریخ ۱۳۸/۰۱/۲۱ به آن ملحق شد. برابر ماده ۳ کنوانسیون آرای داوری صادر در قلمرو هر دولت عضو از سوی دادگاه های دولت دیگر درخور شناسایی و اجرا هست و دولتها برابر مقررات اجرایی داخلی با ترتیب آیین دادرسی و رعایت شرایط و دریافت مدارکی که در ماده ۴ کنوانسیون آمده موجبات شناسایی و اجرای آن را فراهم می سازند. آرای داوری مشمول این کنوانسیون بنابه اصل درخور اجرا هست و دادگاه دولت پذیرنده درخواست شناسایی و اجرا، حق بررسی و رسیدگی ماهوی ندارد. اما بنا به جهات خاص بندهای ۱ و ۲ ماده ۵ ماده واحده الحاق به کنوانسیون میتواند قرار رد درخواست را صادر نماید. دسته دیگر آرای داوری صادر در قلمرو کشوری است که طرف متعاهد با دولت ایران به موجب کنوانسیون نیویورک برای شناسایی و اجرای آرای داوری خارجی نیست. یا پیش از الحاق دولت ایران به این کنوانسیون در قلمرو کشورهای عضو کنوانسیون صادر گردید. نمیتوان نسبت به آرای داوری از این دست اصل امکان شناسایی و اجرا را برقرار نمود. آرای مزبور یا بر اساس قرارداد دو یا چند جانبه با دولت خارجی که رای در قلمرو آن صادر شده صورت می گیرد و یا به موجب نزاکت عملی و رفتار و رابطه متقابل امکان پذیر است. نمونه ای مبتنی بر این دو امر قابل جستجو و استناد نیست.