دکترین
آسیب‌شناسی عزاداری: راهکارها
برای مقابله با این آسیب‌ها توجه به چند نکته ضروری است و به دنبال آن طرح خود را در این زمینه تقدیم می‌کنم. ۶.
۱ - عدم آسیب به اصل عزاداری آن که پیوسته در بیان و نقد این آسیب‌ها توجه داشته باشیم که اصل عزاداری آسیب نبیند. نباید به گونه انتقاد کرد که پرپا کننده مجلس، مداح، خطیب و مانند آن به کلی دلسرد شوند. ۶.
۲ - مقابله بصورت تدریجی باید در رابطه با این آسیب‌ها به همان شیوه‌ای که در فقه آمده، آرام و به تدریج، مقابله صورت گیرد. بسیاری از این نابسامانی‌ها با نصیحت ، موعظه و منطق قابل حل است و نباید به گونه‌ای برخورد شود که موجب لجبازی بیشتر گردد. ۶.
۳ - ایجاد یک گفتمان و فرهنگ باید این آسیب‌ها آن قدر از سوی بزرگان مطرح شود که ناهنجاری و ضد ارزش بودن این‌ها به صورت یک گفتمان و فرهنگ درآید. این، هم نیاز به شجاعت دارد، هم آبرو دادن برای دین. علمای دین پاسدار مکتب‌اند. نباید بگذارند از هیچ ناحیه‌ای مکتب آسیب ببیند. بزرگانی که سر سلسله جنبان دین‌اند باید بر این مطلب حساس باشند و اگر دیدند خطیبی غلو می‌گوید، مداحی غلو می‌گوید، ملاحظات را کنار بگذارند و نهی از منکر کنند. ممکن است برخی جوسازی کرده، حتی آبروریزی کنند، اما قطعا خداوند جبران خواهد کرد که: «ان الله یدافع عن الذین آمنوا...» خداوند از مؤمنان دفاع خواهد کرد. ۶.
۴ - پرهیز از افراط و تفریط باید در عرصه انتقاد هم از افراط و تفریط خودداری کنیم. نمی‌توان هر روایتی که منقبتی بلند از مناقب اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) را گفته است و در حد فهم ما نیست بلافاصله رمی به غلو کنیم. که فرمودند: «نزلونا عن الربوبیته و قولوا فینا ما شئتم.» ما را از خدایی پایین بیاورید آن گاه هر چه در فضلمان خواستید بگویید. یا هر مطلبی که به گوشمان خورد و ما در کتاب‌ها آن را ندیده بودیم آن را رمی به کذب کنیم که این عکس مطلوب را نتیجه می‌دهد.
یا در جانب تفریط از جوسازی‌ها بهراسیم، در مقابل غلو صریح موضع نگیریم، در مقابل دروغ صریح موضع نگیریم که مبادا ما را رمی به ضد ولایت کنند که ما باید مصداق «الذین یتلغون رسالات الله و یخشونه و لا یخشون احدا الا الله» باشیم. آنان که رسالت الهی خود را انجام داده و تنها نسبت به او خضوع و ترس داشته و جز از خدا از کسی دیگر نمی‌هراسند، باشیم. ۶.
۵ - ایجاد مجمع مداحان در این رابطه طرحی در سال ۱۳۶۸ خدمت مقام معظم رهبری ارسال کرده‌ام که خلاصه آن این است که باید جریان مداحی در کشور سامان یابد. این سامان باید از سوی خود مداح‌ها باشد، نه دولتی؛ چرا که قطعا نتیجه نمی‌دهد. به این ترتیب که مداحان هر استان مثلا از هر پنجاه مداح یک نفر نماینده تعیین کنند. این‌ها در تهران جمع شوند. مثلا تعداد حدود پنجاه مداحی که منتخب مداحان کشورند مجمع عمومی داشته باشند. از بین خود ۷ یا ۹ نفر را به عنوان مجمع مرکزی مداحان برگزینند. این مجمع عهده دار ساماندهی امر مداحی در امور ذیل گردد:
۱. به این ترتیب که از کل مداح‌ها بخواهند که آن چه مثلا دررابطه با حضرت اباالفضل (علیه‌السّلام) می‌خوانند ارسال کنند و این‌ها در جمع عالمان مجتهد تاریخ در حوزه ارزیابی گردد. آن چه دروغ صریح است اعلام شود و آن چه پرورش روضه است و یا قطع به کذب آن نیست اعلام شود. به این ترتیب به تدریج چه بسا به تهیه مقتل عصری می‌رسیم.
۲. آموزش مداحی را در کشور سامان دهند و این عرصه مقدس را از ابتذال موسیقی لهوی حفظ کنند.
۳. تخلفاتت حرفه‌ای را معرفی کرده و خود شیوه برخورد را تبیین کنند.
۴. در مناسبت‌های ویژه هم شعر و هم سبک جدید مناسب را به مداح‌ها عرضه کنند.
۵. مداحان شایسته را تشویق و به رسانه‌ها اعلام کنند و به مداحان خاطی ابتدا تذکر کتبی دهند و در ادامه برخورد قانونی کنند؛ برخورد قانونی‌ای که خود مجمع مرکزی مداحان مشخص می‌کند. و برخی وظایف دیگر. جهت ساماندهی این تشکیلات برای دوره اول این انتخاب، نماینده‌ای از سوی مقام معظم رهبری (مدظله) نظارت کنند تا افراد صالح گزینش شوند و برای ادوار بعدی خود همین مجمع آیین نامه نوشته و جهت سلامت جریان، نماینده مقام معظم رهبری فیلتر نهایی باشد. این پیش نویس آن چیزی است که در رابطه با مداحی به نظر می‌رسد. روشن است که نظرات عزیزان می‌تواند این پیش نویس را کامل و قابل عرضه کند.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.