آمین: احکام

آمین به معنی تأمین ‌ و اجابت کن، نوعی دعا به شمار می رود و به دلایل خاص فقهی از سوی فقهاء ، احکام خاصی نیز در حالات گوناگون برای به کار بردنش وارد شده است. ۶. ۱ - نماز از آمین در باب صلات بحث شده است. اهل سنت گفتن آمین را در نماز پس از قرائت سوره حمد ، سنت و برخى آن را واجب مى‌دانند. در میان شیعیان گفتن آمین در صور مختلف، احکام و آثار متفاوتی دارد، وجوه متصوره ذکر آمین در نماز عبارتند از: گفتن به قصد جزئیت ، به قصد استحباب ، به قصد دعا، بدون هیچ قصدى، در شرایط تقیه ، از روى فراموشی یا سهو و گفتن آمین در غیر نماز. در نزد فقهاى شیعه ذکر آمین در نماز نه تنها سنت نیست، بلکه گفتن آن پس از قرائت حمد به قصد جزئیت ، حرام و موجب بطلان نماز است. در نزد فقهاى شیعه ذکر آمین در نماز به قصد استحباب و ورود نیز، حرام و تشریع و بنا بر مشهور موجب بطلان نماز است. گفتن آمین به قصد دعا بنا بر قول مشهور موجب بطلان نماز است. گفتن آمین بدون هیچ قصدى، از آن جهت که کلام آدمی است، باطل کننده نماز مى‌باشد. در دو صورت اخیر (به قصد دعا یا بدون قصد)، گفتن آمین در نماز واجب از آن جهت که موجب إبطال نماز مى‌شود، حرام است. گفتن آمین در شرایط تقیه اشکال ندارد، بلکه در فرض تقیه واجب است. گفتن آمین از روى فراموشى یا سهو اشکال ندارد. جواز گفتن آمین به قصد دعا در نماز در غیر موضع یاد شده (تقیه، سهو و نسیان )، مورد اختلاف است. از کلمات فقیهان بر مى‌آید که در نوع احکام یاد شده تفاوتى بین نماز واجب و نافله نیست. ۶. ۲ - غیر نماز گفتن آمین در غیر نماز برای دعاى فرد دیگرى مستحب است. منبع: جواهر الکلام، ج۱۰، ص۲-۱۱ · مستند الشیعة، ج۱۰، ص۲۶۵ · کشف الغطاء، ج۳، ص۵۰۴