آمین: زبان عربی

نمی‌دانیم این کلمه در چه زمانی به عربی راه یافته است. ظاهراً در توضیح آیۀ ۸۸ و ۸۹ سورۀ یونس نخستین بار به کتب تفسیر راه یافته است: تقریباً همۀ مفسران نوشته‌اند که چون موسی (ع) فرعون را نفرین کرد، خود و برادرش هارون آمین می‌گفته‌اند. ۴. ۲ - تکرار در سوره فاتحه مورد دیگر، تکرار آمین پس از سورۀ فاتحه است. سنیان پس از پایان قرائت سورۀ فاتحه الکتاب در پاسخ «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ...» (ما را به راه راست هدایت کن...)، می‌گویند: آمین. اگر نمازگزار به تنهایی (فرادی) نماز بخواند، خود به تنهایی این واژه را بر زبان می‌آورد، و اگر نماز به صورت جماعت باشد، پس از آن‌که امام، سورۀ فاتحه را به پایان برد، نمازگزاران یک‌صدا می‌گویند: آمین. فقهای شیعه ، گفتن این کلمه را در این مورد مبطل نماز می‌دانند. ۴. ۳ - شکل‌های دیگر از کلمۀ آمین شکل‌های تازه‌تری نیز زاده شده است: «آمّینَ»، یا «الآمینَ». این دو، نشان از تحول طبیعیِ کلمه در زبان عموم دارد؛ أمینَ شکل غریب‌تری است که شاید ضرورت شعری باعث پیدایش آن شده باشد. هم‌چنین آن را به باب تفعیل برده و واژۀ تأمین (= آمین گفتن) را ساخته‌اند. ریشه بیگانۀ کلمه، بسیاری از لغویان را به توجیهات ناروایی در باب اشتقاق آن کشانده است، اما بیش‌تر ایشان آن را اسم فعلی مبنی بر فتح، و معنای آن را نیز همان معانی مشهور کتاب مقدس (معانی دوم و سوم) دانسته‌اند. منبع: المعجم المفهرس، لیدن، ۱۹۳۶م، ذل «امن» · ابن منظور، لسان العرب، ذیل «امن» · یونس/سوره۱۰، آیه۸۸۸۹ · ج۱۱، ص۱۱۰، تفسیر، بیروت، ۱۴۰۴ق، ۱۱، ص۱۱۰ · استبصار، ج۱، ص۳۱۸-۳۱۹، تهران، ۱۳۹۰ق · ج۱۳، ص۲۷