آپارتمان اداری

نوعی از کاربری آپارتمانها در مناطق شهری کاربری اداری یا دفتری است که شخص برای تنظیم و تنسیق امور حرفه ای و اداری خویش از آن بهره مند می شود. عوارض و هزینه های مالیاتی، دولتی و دیوانی مترتب بر این نوع آپارتمان بیش از آپارتمانهای مسکونی است و به این جهت و به لحاظ موقعیت مطلوب تر این نوع آپارتمانها، قیمت آنها نیز بیشتر از آپارتمانهای مسکونی است. بر اساس مواد ۳ و ۵ قانون تاسیس شورای عالی معماری و شهرسازی، شهرداری محل مرجع صالح در تعیین کاربری اراضی و املاک است که بر مبنای طرح جامع و طرح تفصیلی شرح با لحاظ شرایط گوناگون به ویژه محل استقرار و سابقه بهره برداری اعلام میدارد که ملک در پلاک یا پهنه ی تجاری است یا اداری و یا مسکونی؟ پیامد تغییر کاربری غیر قانونی محل در بند ۲۴ ماده ۵۵ قانون شهرداری تعیین شده است. بدیهی است وصف اداری نشانگر عدم نیاز به سکونت و استفاده از محل به عنوان سرپناه زندگی است. اگر چه صاحب آن جز این محل آپارتمان دیگری در اختیار نداشته باشد. همچنین به نحوی که نزد عده ای متعارف است، مالک این آپارتمان قسمتی از آن یا اتاقی در آن را برای سکونت خویش بر میگزیند و همزمان دو نوع بهره برداری اداری و مسکونی از محل می نماید. چنین استفاده ای کارکرد و خاصیت اصلی محل را که یک مکان اداری است از بین نمی برد. اما چنانچه محل برابر ضوابط شهرداری محل مسکونی تعریف شده و شخص برخلاف عرف یا حتا با نقض هنجارهای اداری و قانونی از آن محل برای رتق و فتق امور اداری بهره ببرد، نمیتوان بدین مناسبت و در شرایطی که او هیچ منزل مسکونی در اختیار نداشته و به تناسب نیاز عرفی از آن بهره مند هست ادعای او را در باب مستثنیات دین نادیده گرفت. نتیجه اینکه اولا آپارتمان اداری، منزل مسکونی مورد نیاز داد باخته برابر بند الف ماده ۲۴ ق.ن.ا.م.م محسوب نمی شود و از شمول مستثنیات دین خارج است. ثانیا: بهره مندی توامان آپارتمان اداری برای انجام فعالیت های حرفه ای و اداری و نیز سکونت در قسمتی از آن موجب شمول بند الف ماده ۲۴ ق.ن.ا.م.م نشده و در قابلیت بازداشت آن تردید ایجاد نمی کند. ثالثا: چنانچه آپارتمان در اختیار دادباخته از سوی او به دو منظور انجام امور اداری ولو برخلاف مقررات جاری و سکونت بهره برداری شود اما محل برابر ضوابط شهرداری یک محل دارای کاربری مسکونی است و فراتر از نیاز و شأن عرفی داد باخته هم نیست درخواست عدم بازداشت بر پایه مستثنیات دین بودن محل شنیدنی و پذیرفتنی است.