آیه بیعت رضوان: داستان بیعت رضوان

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم در ذی قعده سال ششم هجرت پیغمبر اکرم (ص) به دنبال خوابی که دیده بود، همراه برخی مسلمانان که شمار آنان را ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ تن نوشته‌اند، به قصد زیارت خانه خدا و انجام مناسک حج عازم مکه شد. چون به حدیبیه در نه میلی مکه رسیدند، مشرکان قریش راه را بر آنان بستند و از ورودشان به مکه جلوگیری کردند. رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم خراش بن خزاعی را به سوی مشرکان قریش فرستاد تا به آنان بگوید که مسلمانان برای زیارت خانه خدا آمده‌اند و در پی جنگ نیستند. مشرکان شتر قاصد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم را پی کرده، او را بازگرداندند. سپس عثمان برای رساندن پیام به مکه فرستاده شد. تاخیر سه روزه عثمان موجب شایعه قتل وی شد. با انتشار این شایعه، پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم زیر درختی به نام سمره با اصحاب خویش بیعت کرد که با مشرکان بجنگند و کسی از جنگ نگریزد. بدین‌رو این پیمان بیعت رضوان، بیعت شجره ، یا بیعت حدیبیه نامیده می‌شود. خداوند با نزول آیه رضوان خشنودی خویش را از آن مؤمنان بیان کرد. منبع: الطبقات، ج۲، ص۷۳ · السیرة النبویه، ج۳، ص۷۷۴ · السیرة النبویه، ج۳، ص۷۷۵ · الکامل، ج۲، ص۲۰۳ · المغازی، ج۲، ص۶۰۰ · تاریخ طبری، ج۲، ص۲۷۹ · لسان العرب، ج۷، ص۴۲۰ · جامع البیان، ج۲۶، ص۱۱۳ · السیرة النبویه، ج۳، ص۷۸۰ · الروض الانف، ج۶، ص۴۶۰ · جامع البیان، ج۲۶، ص۱۱۰