آیه فراش: قتل در فراش

مردی که زوجه خود را در حال فحشا با اجنبی می‌بیند دو صورت دارد: الف: نداند که زوجه‌اش از روی اختیار‌ به خواسته اجنبی تن داده است. ب: بداند و علم داشته باشد که زوجه از روی اختیار‌ و رضایت به خواسته اجنبی تن داده است. اگر با زن یا یکی از نزدیکانش از قبیل پسر یا دخترش یا فامیل‌های دیگرش کسی را ببیند که در حال فحشاء باشد ولو اینکه به کمتر از جماع باشد، در صورت امکان با مراعات مرتبه آسان‌تر سپس شدیدتر از آن، حق دارد که او را دفع کند ولو اینکه به قتل برسد و هدر می‌باشد، بلکه حقّ دارد؛ مانند دفع از (نزدیکان) خود، از (نزدیکان) بیگانه نیز دفع نماید و آنچه بر طرف واقع شود، هدر م. ب.. اگر مردی را ببیند که با همسرش زنا می‌کند و بداند که زن به خواسته او تن داده (و رضایت داشته) است حق دارد که هر دو را بکشد و گناهی نکرده و بر او قصاص نیست. و بین اینکه هر دو محصن باشند یا نباشند و اینکه زن دائمی باشد یا موقّت و اینکه دخول به او شده باشد یا نه، فرقی نیست. در مواردی که زدن و مجروح ساختن و کشتن جایز است، فقط جواز آن بین او و بین خداوند است و در واقع چیزی بر او نیست، ولی در ظاهر قاضی طبق موازین قضاوت حکم می‌کند. بنابراین اگر مردی را بکشد و ادعا کند که او را با زنش دیده است و شهودی مطابق آنچه که شارع مقدس مقرر فرموده، نداشته باشد حکم به قصاص او می‌شود، و همچنین است در مورد اشباه و نظائر آن.