ا

ا. امام باقر (ع) از رسول الله (ص) نقل کرده که آن حضرت فرموده است: «سباب المؤمن سوق، وَقِتَالُهُ کُفَرُ وَأَکُل لَحْمِهِ مَعصیةً وَ حُرْمَةِ مَالِهِ کَحرمة ده»؛ یعنی ناسزا گفتن به مؤمن فسق است و جنگ با او کفر است و خوردن گوشت او معصیت است و احترام مال او همانند ا، وسائل الشیعه، ج ال ص ۵۹۹، حدیث ۱۲ و عوالی اللالی ج ۳، ص ۴۷۳. احترام خون [جان] او است. استدلال به روایت فوق برای اثبات قاعده احترام به عنوان یکی از ادله ضمانات قهریه، متوقف بر آن است که از روایت حکم وضعی استنباط گردد، نه صرفاً حکم تکلیفی و بی تردید ظاهر روایت نیز همین است. توضیح این که بعضی فقیهان معتقدند روایت فوق فقط در مقام بیان حکم تکلیفی است، یعنی میخواهد بگوید که تصرف در مال مردم حرام است و بیش از این دلالتی ندارد. دلیل آنان بر این استنباط، ساختار جمله های حدیث است. آنان میگویند این حدیث حاوی چهار حکم است که در کنار و همراه با هم بیان شده است: ۱) ناسزا گویی به مؤمنان، ۲) جنگیدن با آنان، ۳) غیبت کردن از آنان، ۴) احترام مال آنان، و چون سه مورد دیگر صرفاً احکام تکلیفی هستند و موجب ضمان مدنی نیستند، مورد چهارم یعنی تصرف در مال نیز به قرینه «سیاق» (ردیف جملات باید همین گونه تفسیر شود و به دیگر بیان شدت گناه تصرف غیر مجاز در مال مردم است و همان طور که در مقام بیان منع مبارزه مسلحانه و ناسزا گویی و توهین و هتک حیثیت به آنان است و اقدامات مسلحانه علیه مردم مؤمن را خروج از ایمان و به منزله کفر دانسته احترام اموال مردم را نیز همانند احترام خون و جان آنان به حساب آورده است.