اتخاذ تدابیر تامینی و موقتی

اقدام درخور توجه و در چارچوب اقتضاء و صلاحیت شعب ویژه صدور تدابیر تامینی و موقتی است. در مقام رسیدگی به اعاده دادرسی، طرح چنین تقاضایی و پذیرش آن منع نخواهد داشت. هم صدور قرار تامین خواسته که تاکنون مورد درخواست قرار نگرفته یا اجابت نشده و هم صدور دستور موقت به اقتضای وضع فوری و خطرناکی که به تازگی پیش آمده، امکان پذیر است. چه بسا در این وضعیت، خطر جدی متوجه موضوع دعوا شده یا فوریتی که عنصر هستی بخش دستور موقت است در این هنگام محقق شود. بنابراین صدور دستور موقت بر مبنای مواد ۳۱۰ به بعد ق.آ.د. از سوی شعبه ویژه میسور است. در این راستا تشریفات لازم برای صدور دستور موقت از جمله اخذ تامین از متقاضی و امکان پذیرش تامین متقابل خوانده، مرعی م. ب.. اما اعمال تبصره ۱ ماده ۳۲۵ ق.د.م و تایید دستور موقت صادر از شعبه ویژه دیوان عالی از سوی مرجعی دیگر برای مثال رییس دیوان عالی کشور منتفی است. صدور دستور موقت را نباید ب. ت. ب. دستور تجویز اعاده دادرسی از سوی رییس قوه سالبه به انتفاء موضوعه پنداشت. هر یک از این دو ماهیت حقوقی – دادرسی و کارکرد مستقلی دارد. به عبارتی دو نهاد هم کنشی ندارد بلکه کنش ها و آثار متمایزی را موجب می شود. دستور تجویز ناظر بر امکان رسیدگی دوباره و توقف عملیات اجرای حکم است و دستور موقت معطوف به موضوع مناقشه و صیانت آن از آسیبها و تهدیدهای پیش رو هست.