اثبات ضمان خاصب — ولی در هر حال اثبات تقصیر دیگر

(۲) نامشروع بودن استیلاء به دلیل انکار امانت یا خودداری از رد آن مواد ۳۰۸ و ۳۱۰ ق.م.). برای دیدن عوامل توجیه کننده کار خوانده مرتکب اضرار رک همان کتاب ش ۱۲۴ به بعد. ولی در هر حال اثبات تقصیر دیگر یا علم او بر نامشروع بودن سلطه خود ضروری نیست. اثبات جهل غاصب و حسن نیت او نیز در دعوا مؤثر نیست. پس اگر خریدار مال دیگری ادعا کند که بدین پندار باطل که فروشنده مالک است آن را از غاصب خریده این ادعا در دعوای استرداد مال مؤثر نیست و فقط می تواند در دعوای خریدار بر فروشنده غاصب نسبت به جبران خسارت ناشی از فروش مال غیر اثر کند در برابر ادعای خلع ید مالک خریدار می تواند فروشنده را به دادرسی جلب کند و از دادگاه بخواهد که اگر او را به تخلیه و رد عین محکوم میکند مجلوب را نیز به رد ثمن و خسارات ناشی از بطلان معامله در برابر او محکوم سازد. در این دعوا رسیدگی به جهل خریدار و پذیرش دلیل او در مورد جبران خسارت لازم است (ماده ۳۲۵ ق.م.). در دعوای خسارت بر غاصب مالک از اثبات تقصیر و رابطه فعل غاصب با تلف بی نیاز است. ضمان غاصب به مراتب گسترده تر از مسؤولیت مدنی تلف کننده یا مسبب ورود آن است و به همین جهت نیز جداگانه مطالعه می شود.