احباط در قرآن: کفر موجب حبط عمل

قرآن می‌فرماید: این عمل از بت‌پرست بیهوده است؛ زیرا اصل بت موجودی باطل و یاوه است و توهم تقریب آن یا تخیل شفاعت آن نیز بیهوده خواهد بود. اکنون به آیات حبط اشاره می‌شود. کسی که از آیینش برگردد و در حال کفر بمیرد همه اعمال نیک گذشته او در دنیا و آخرت باطل و بیهوده می‌شود. آنان اهل دوزخند و همیشه در آن خواهند بود. از این رو خدای سبحان می‌فرماید: اگر شرک بورزی به طور مسلم کردارت حبط شده و از زیان‌کاران خواهی بود». نیز فرموده است: قطعا کسانی که کافر شدند و از راه خدا جلوگیری کردند و با رسول (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم ) به دشمنی برخاستند، پس از آن که راه هدایت برایشان روشن شد بدانند که به خدا هیچ ضرری نمی‌رسانند و به زودی خدا اعمالشان را باطل می‌کند. ‌ای کسانی که ایمان آورده‌اید شما خدا و رسول را اطاعت کنید و زنهار که اعمالتان را باطل سازید.» این آیه به روشنی دلالت دارد که حبط به معنای بطلان عمل است؛ چنان که از آیه بعد نیز استفاده می‌شود: «و حبط ما صنعوا فیها و باطل ما کانوا یعملون» آنچه در دنیا کردند بی‌نتیجه شد و آنچه کردند باطل گشت و نزدیک به آن آیه بعدی است: «و قدمنا الی ما عملوا من عمل فجعلناه هباء منثورا» و ما به آنچه کردند پرداختیم و همه کردارشان را به باد فنا دادیم. منبع: بقره/سوره۲، آیه۲۱۷ · زمر/سوره۳۹، آیه۶۵ · هود/سوره۱۱، آیه۱۶ · فرقان/سوره۲۵، آیه۲۳