احکام ناظر بر اعاده دادرسی و آثار آن

پیرامون درخواست اعاده دادرسی و اثر آن بر ادامه اجرای حکم یادآوری چند نکته ضروری است ۱ - برخلاف قرار قبولی واخواهی، تجدیدنظر خواهی قرار تاخیر اجرای حکم به اعتبار فرجام خواهی یا اعتراض ثالث، قرار قبولی اعاده دادرسی مبتنی بر یک بررسی و اظهارنظر ماهوی است. قرار مزبور نیز هر چند قاطع دعوا نیست اما مستند به یکی از جهات مصرح در ماده ۴۲۶ ق.آ.د.م است که مفید احراز یک نارسایی در حکم قطعی موضوع اعاده با ارزیابی دلیل استنادی است. ۲- در مورد محکوم ب. غ. مالی تنها با صدور قرار قبولی اعاده دادرسی اجرای حکم متوقف میشود. این نتیجه موکول به درخواست داد باخته متقاضی اعاده دادرسی نیست و داد برده هم در برابر آن تاب ایستادگی ندارد. قرار قبولی اعاده دادرسی در مسیر اجرای حکم با محکوم به مالی اصولا اثر تعلیقی ایجاد می کند. ادامه اجرای حکم به حکم بند (ب) ماده ۴۳۷ ق.آ.د.م مشروط به آن است که اولا: دادگاه مجری حکم امکان اخذ تامین یا جبران خسارت احتمالی ناشی از اجرای حکم را تشخیص دهد و ثانیا: داد برده تامین مورد نظر دادگاه بمنظور جبران خسارت احتمالی وارد بر داد باخته را معرفی یا پرداخت نماید. در فرآیند اثرگذاری قرار قبولی اعاده دادرسی و توقف اجرا یا ادامه اجرای حکم داد باخته هیچ گونه نقش و ابتکاری عملی ندارد. اگر محکوم ب. غ. مالی باشد؛ دادگاه بدون نیاز به درخواست او به نحو سرخود از اجرای حکم خودداری می ورزد و چنانچه محکوم به مالی باشد، عدم اجرا یا ادامه اجرای حکم بستگی به تشخیص دادگاه و اراده دادبرده به شرح پیش گفته دارد. بحث تعلیق یا توقف اجرای حکم در صورتی متصور است که حکم هنوز اجرا نشده یا عملیات اجرا به پایان نرسیده باشد. چنانچه عملیات اجرایی به پایان رسیده و به نتیجه انجامیده باشد، ماده ۴۳۷ ق.آ.د.م و آثار تعلیق و توقف ناشی از قرار قبولی اعاده دادرسی منتفی خواهد بود. در این حالت ذی نفع داد باخته) بایستی تا اتخاذ تصمیم نهایی دادگاه برابر ماده ۴۳۸ ق.آ.د.م شکیبایی نماید. اگر در این مقام دادگاه حکم موضوع اعاده دادرسی را در کل یا در جزء نقض نماید، داد باخته داد برده حکم تازه به نسبت بخش منقوض در چارچوب ماده ۳۹ ق.ا.ا.م می تواند درخواست اعاده عملیات اجرایی نماید.