اخباری‌: پیشینه تاریخی

تقابل این دو گونه نگرش به سده‌های نخستین حیات فقه شیعه باز می‌گردد. با پایان یافتن عصر حضور امامان (علیهم‌السّلام) و آغاز عصر غیبت صغری در سال ۲۶۰ (ه‌. ق)، در چگونگی دستیابی به احکام شرعی، دو نوع نگرش پدید آمد. ۲. ۱ - نگرش اول یک نگرش- که امتداد خط مشی عصر حضور بود و بیشتر یاران ائمه بر آن بودند- بسنده کردن به احادیث و عدم تجاوز از آن در دستیابی به احکام شرعی بود. ق)، علی بن بابویه قمی (م ۳۲۸ ه‌. ق) که در گردآوری کهن‌ترین آثار و مجموعه‌های فقهی، حدیثی، نقش اساسی داشتند. ق) نام برد که با نگارش و بر جای گذاشتن آثاری در اصول فقه ، پایه‌گذار حرکتی نوین و بنیادی در فقه شیعی به شمار می‌روند. نگرش اصولی به فقه به تدریج رونق یافت و بر نگرش نخست چیره شد و تا قرن‌ها گرایش فقها به استنباط و اجتهاد را بر حدیث‌گرایی صرف برتری داد و کم فروغی و بی‌رونقی مکتب فقیهان اهل حدیث را در اواخر سده چهارم و نیمه نخست سده پنجم هجری در پی داشت.