ارائه اسناد به دادگاه — که بیان می دارد هرگاه یکی از

گاهی از اوقات مشاهده می شود که در جلسه رسیدگی دادگاه برای احراز حقانیت خواهان نیازمند وجود سندی م. ب. که اصحاب دعوا به آن استناد نموده اند و دادگاه از طرفین یا اینکه خود اصحاب دعوا خواستار آن شده که سند در دادگاه ارائه شود. در این صورت آیا اصحاب دعوا موظف هستند که سند را در دادگاه ارائه نماید یا خیر؟ در یک تقسیم بندی می توان گفت اصحاب دعوا در موارد ذیل ملزم هستند که سند را به دادگاه ارائه نمایند: ۱. که بیان می دارد هرگاه یکی از طرفین، سندی ابراز کند که در آن به سند دیگری رجوع شده و مربوط به دادرسی باشد، طرف مقابل حق دارد ابراز سند دیگر را از دادگاه درخواست نماید و دادگاه به این درخواست ترتیب اثر خواهد داد. به عنوان مثال خواهان به استناد یک فقره مبایعه نامه مدعی است که خودرویی به خوانده فروخته و ثمن آن را خوانده پرداخت نکرده است و خ. د. م. دفاع بیان می دارد در مبایعه نامه ای که خواهان به آن استناد نموده است، در ذیل مبایعه نامه درج شده است که سند دیگری وجود دارد و در آن سند، نحوه پرداخت ثمن ذکر شده است و خوانده تقاضا دارد که آن سند در دادرسی ارائه شود. در چنین صورتی اگر خوانده نماید، داد و اگر خواهان سندی را که خوانده به آن استناد نموده است ارائه نماید، می توان از جمله قرائن مثبته اماره قضایی) به نفع خوانده دانست. ۲. بیان می دارد که هرگاه سند معینی که مدرک ادعا یا اظهار ی. ا. ط. است نزد طرف دیگر باشد به درخواست طرف آن، سند باید ابراز شود. هرگاه طرف مقابل به وجود سند نزد خود اعتراف کند، اما از ابراز آن امتناع نماید دادگاه می تواند آن را از جمله قرائن مثبته بداند به عنوان مثال، در مثال فوق الذکر بیان کردیم در سندی که خواهان به آن استناد نموده است، سند دیگری در خصوص نحوه پرداخت ثمن در مبایعه نامه اشاره شده است که سند دیگری وجود دارد. اما در قانونگذار فرضی را بیان می کند که در مبایعه نامه عبارتی که حاکی از سند دیگر باشد وجود ندارد اما خوانده بیان می دارد که سند دیگری وجود دارد و از دادگاه درخواست می نماید که خواهان آن را ارائه نماید. در چنین صورتی اگر خواهان به وجود سند نزد خود اعتراف بکند ولی از ابراز آن امتناع نماید دادگاه آن را از جمله قرائن مثبته می داند. به عبارت دیگر نکند در چنین صورتی دادگاه نمی تواند به این استناد صرف اظهارات خوانده را صحیح بداند و به خواهان بگوید سند را ارائه نماید. ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. ۲. بیان می دارد که هرگاه سند معینی که مدرک ادعا یا اظهار ی. ا. ط. است نزد طرف دیگر باشد به درخواست طرف آن، سند باید ابراز شود. هرگاه طرف مقابل به وجود سند نزد خود اعتراف کند، اما از ابراز آن امتناع نماید دادگاه می تواند آن را از جمله قرائن مثبته بداند به عنوان مثال، در مثال فوق الذکر بیان کردیم در سندی که خواهان به آن استناد نموده است، سند دیگری در خصوص نحوه پرداخت ثمن در مبایعه نامه اشاره شده است که سند دیگری وجود دارد. اما در قانونگذار فرضی را بیان می کند که در مبایعه نامه عبارتی که حاکی از سند دیگر باشد وجود ندارد اما خوانده بیان می دارد که سند دیگری وجود دارد و از دادگاه درخواست می نماید که خواهان آن را ارائه نماید. در چنین صورتی اگر خواهان به وجود سند نزد خود اعتراف بکند ولی از ابراز آن امتناع نماید دادگاه آن را از جمله قرائن مثبته می داند. به عبارت دیگر نکند در چنین صورتی دادگاه نمی تواند به این استناد صرف اظهارات خوانده را صحیح بداند و به خواهان بگوید سند را ارائه نماید. بیان می دارد اشخاص حقوقی مثل ادارات دولتی بانکها، شهرداری ها موسساتی که با سرمایه دولت تأسیس و اداره میشوند مکلف هستند که به