استفاده از عنوان ظهر نویس برای ضامن موجب شده است که به

استفاده از عنوان ظهر نویس برای ضامن موجب شده است که به لحاظ کثرت استعمال نوعی اشتراک لفظی بین ظهر نویسی برای انتقال و ظهر نویسی به عنوان ضمانت ایجاد شود. این در حالی است که ظهر نویسی با ضمانت تفاوتی آشکار دارد. داره کل حقوقی قوه قضاییه در نظریه مشورتی شماره ۷٫۴۴۰۷ مورخ ۱۳۸۰/۵/۱۵ در مقایسه بین ضمانت و ظهر نویسی این گونه نظر داده است که ضمانت و ظهر نویسی ر قانون تجارت دو مقوله جدا است. ظهر نویس ب. ت. ب. مقررات مواد ۲۴۵ تا ۲۴۷ و ۲۴۹ قانون تجارت دارنده براتی است که در صدد انتقال برات به شخص دیگر م. ب. و با ظهر نویسی برات آن را به شخص مورد نظر خود منتقل می نماید. ظهر نویس باید مراتب انتقال برات به شخص مورد نظر خود اعم از اینکه شخص مذکور حامل باشد یا شخص معین قید نماید. چنانچه منظور از منتقل الیه شخص معینی اشد باید اسم آن شخص را در محل معینی ذکر کند، در حالی که ضامن کسی است که ضمانت برات دهنده یا هر یک از ظهر نویس ها یا چند نفر از آنها را به طور مشخص می نماید و مسئولیت تضامنی او، فقط با فرد یا افرادی خواهد بود که ضمانت آنها را کرده است. با این وصف، وجود امضای هر شخص در پشت برات یا سفته یا چک نانچه شرایط ظهر نویسی را نداشته باشد عرفاً عنوان ضامن را خواهد داشت مگر اینکه تصریح شده باشد که امضای شخص مذکور صرفاً به منظور تصدیق و گواهی امضای برات دهنده یا ظهر نویس یا مسائل دیگر است. هر چند در قانون تجارت عنوان ظهر نویس یا ظهر نویسی برای ضمانت وضع نشده لیکن در محاورات حقوقی کثرت استفاده از این لفظ برای ضامن موجب شده هیأت عمومی دیوان عالی کشور نیز در رأی وحدت رویه شماره ۵۹۷ مورخ ۱۳۷۴/۲/۱۲ از ظهر نویسی برای انتقال تحت عنوان ظهر نویسی به معنای مصطلح کلمه یاد کند و با این جمله که ... در مورد ظهر نویس به معنای مصطلح کلمه بوده و ناظر به شخصی که ظهر سفته را به عنوان ضامن امضا نموده است نمی باشد ... قصد داشته تفاوت بین این دو نوع مسئولیت را بیان نماید. شایان ذکر است که اگر خواسته باشیم بیان صحیحی از ظهر نویس و ظهر نویسی داشته باشیم ماید بگوییم که منظور از ظهر نویس شخصی است که با امضای سند، عمل واگذاری و انتقال سند تجاری به دیگری را انجام میدهد.