اصطلاحات تجوید: وقف

به معنی درنگ کردن و در اصطلاح تجوید، جدا ساختن کلمه از ما بعدش می‌باشد، و ضد آن وصل است. و میان وقف و وصل، سکته قرار دارد. هنگام وقف، صوت و نفس هر دو قطع می‌شود. و نفس تازه می‌گردد، و در وصل صوت ونفس قطع نمی‌شود، و نفس تازه نمی‌گردد. و قطع صدا و اعراب (حرکات) را بدون قطع نفس سکته می‌گویند، که پس از قطع صدا، مابعد آن را بدون تازه کردن نفس می‌خوانند. از آنجا که خواندن یک سوره یا آیه بلند با یک نفس دشوار است، برای تازه کردن نفس می‌توان وقف نمود، و دوباره شروع به خواندن کرد. به شرط آنکه حسن ابتداء بعد از وقف رعایت شود. زیرا رعایت موارد وقف، در معنای آیات تاثیر دارد. و عدم رعایت نکات مربوط به وقف در بعضی مواقع ممکن است معنی آیه را تغییر دهد. لذا مبحث وقف از مهمترین موضوعات تجوید قرآن است، کلمه‌ای که بر آن وقف می‌شود موقوف علیها (وقف شده بر آن) می‌نامند. وقف به ۹ طریق ممکن است صورت گیرد که عبارتند از: ۱. اسکان ؛ ۲. ابدال ؛ ۳. روم ؛ ۴. اشمام ؛ ۵. الحاق ؛ ۶. حذف ؛ ۷. اثبات ؛ ۸. ادغام ؛ ۹. نقل. (هر یک از موارد وقف طبق حروف الفبا، در محل خود بیان شده است. مثلا اسکان در قسمت الف و حذف در قسمت ح و) و از جهت اینکه در کجای آیه وقف شود، ب. ت. ب. محتوای آیه و علائم وقف و غیره به دو نوع تقسیم می‌شود: اختیاری و اضطراری و وقف اختیاری سه نوع است: ۱. وقف تام؛ ۲. وقف کافی؛ ۳. وقف حسن. وقف اختیاری و اضطراری مربوط به محل‌هایی است که قاری در حین خواندن ممکن است بر آن، وقف کند و ۹ شیوه وقف مربوط به ساختمان کلمه‌ای است که روی آن وقف می‌شود.