دکترین
اصل برائت (اصول): ریشه تاریخی برائت
گرچه می‌توان نمونه‌هایی از کاربرد برائت را در سده نخست هجری ذکر کرد، اما ریشه تاریخی برائت به عنوان نظریه‌ای شکل گرفته در دوره‌های بعدی علم اصول، به نظریات متکلمان متقدم معتزله در سده ۲ق/۸م باز می‌گردد. فقهای ظاهری با رویکردی مشابه معتزلیان در تکیه بر نصوص، در غیر موارد منصوص اصل را بر عدم تشریع حکمی (اعم از وجوب یا حرمت) می‌نهادند. از سده ۲ تا ۵ق، اتفاق مهمی در تغییر حوزه معنایی اصل برائت نمی‌یابیم. در اواخر سده ۵ق، شافعیان با تعابیری نظیر استصحاب حال عقل و استصحاب الحال به نظریه‌پردازی درباره آن پرداخته‌اند.
منبع: ج۱، ص۱۶۵-۱۶۶، به کوشش عبدالعزیز قاری، بیروت، ۱۴۱۶ق · ج۱، ص۲۳۴-۲۳۶، به کوشش فؤاد سید، تونس، ۱۳۹۳ق/۱۹۷۴م · ضمن کمال‌الدین ابن بابویه، ج۱، ص ۱۲۰-۱۲۲، به کوشش علی‌اکبر غفاری، قم، ۱۴۰۵ق · ج۱، ص۵۲، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م · ج۱، ص۵۲۶ -۵۲۹، به کوشش محمدحسین هیتو، دمشق، ۱۴۰۳ق/۱۹۸۳م · ج۱، ص۲۱۷-۲۲۰.، بولاق، ۱۳۲۲ق
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.