دکترین
اصل (علم حدیث): در محافل شیعی
در محافل شیعه ، ناقلان حدیث در سده‌های نخستین، با برخوردی ویژه نسبت به اصل، به گردآوری مجموعه‌های حدیثی چهارصدگانه‌ای مبادرت ورزیدند و عملاً مناط صحت حدیث نزد محدثان نسل‌های بعد، وجود آن در یکی از این اصول بود. این مجموعه‌ها که به « اصول اربعمائه » شهرت دارند و زمینه‌های مختلفی از جمله احکام، سنن، مواعظ، ادعیه و تفسیر احادیث را در برداشتند، از قدیم با همان مفهوم کلی و عام‌ِ «اصل» رواج داشت، با این تفاوت که در میان امامیه، اعتبار اصل زمانی بود که از زبان معصوم (ع) صادر شده باشد و از طرق متصل مشایخ به آن بزرگواران برسد. در مقابل این اصول، در آثار امامی، «مصنفات» وجود دارند. برخلاف اصل که هرچه در آن است، احادیث منقول از معصوم (ع) است، مصنفات، افزون بر احادیث معصومان (ع)، آثار مصنِف نیز در آن جای دارد که بدین‌ترتیب، از اعتبار و اصالت آن نسبت به اصل می‌کاهد.
منبع: ج۱، ص۶ -۷، همراه حبل المتین، تهران، ۱۳۱۹ق
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.