موارد اضطرار در آشامیدن و تجویز استفاده از نوشیدنیهایی که در حالت عادی حرام شمرده شدهاند، در دو بخش اصلی قابل بررسی است، چه، گاه اضطرار از باب دسترسی نداشتن به آشامیدنی برای رفع تشنگی است و گاه از آنجاست که نوشیدنی خاصی برای درمان بیماری توصیه شده است. به عنوان شاخصترین مصداق در نوشیدنیهای حرام، حرمت شرب خمر (مسکرات) از آیه ۹۰ سوره مائده آشکارا برمیآید اما در مقابله با تشنگی شدید که بیم مرگ میرود، شماری از فقیهان به صراحت شرب خمر را همچون اکل میته در گرسنگی، مجاز دانستهاند، اما برخی بر این پایه که شرب خمر نه تنها تشنگی را فرو نمینشاند، بلکه خود بر آتش آن دامن میزند، آن را مجاز نشمردهاند.
در موارد اضطرار برای مداوا، گاه چنین حکم شده است که خمر با مواد دیگری آغشته شود تا شاید بتوان گفت که حالت مسکر بودن خود را از دست داده است. شرط استفاده از خمر برای مداوا، آن است که از سوی پزشک مسلمان تجویز شده باشد. گاه در منابع فقهی، برای رفع سرما ، در حالات استثنایی که شدت سرما جان انسان را به خطر اندازد و نوشیدن خمر رافع این خطر باشد، آنرا مجاز دانستهاند. با وجود اینکه در مبحث آشامیدن از مباحث اضطرار بیش از همه، خمر مرکز گفتوگوست، اما تجویز آشامیدن مایعات حرام در موارد اضطرار عمومیت دارد و در مباحث فقهی به مصادیق دیگری همچون ادرار نیز اشاره شده است.
منبع: مائده/سوره۵، آیه۹۰ · بقره/سوره۲، آیه۲ · ج۱، ص۱۵۹_۱۶۰، به کوشش محمد صادق قمحاوی، بیروت، ۱۴۰۵ق · ج۳، ص۵۲۲ _۵۲۴، دمشق، ۱۴۰۹ق · ج۳، ص۲۹۶، بیروت، دارالکتاب العربی · ج۶، ص۲۸۸، به کوشش محمد باقر بهبودی، تهران، ۱۳۸۷ق
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
