اعاده حیثیت

اعاده حیثیت ▪مفهوم اعاده حیثیت از نظر قانون مجازات اسلامی با مفهومی که در عرف مردم رایج است، تفاوت دارد. در عرف مردم، وقتی از اعاده حیثیت صحبت می شود، بیشتر به برگشتن آبرو و اعتبار شخص توجه دارند (سلطانی ۱۳۹۱: ۸۴) در این مفهوم، وقتی شخصی بزه دیدهِ جرمی واقع می¬شود بعد از طرح شکایت، یکی از مطالبات وی، اعاده حيثيت است و معمولاً نزد مقام های قضائی اظهار می¬دارد؛ «تقاضای اعاده حیثیت دارم.» همچنین وقتی شخصی از شکایت واهی تبرئه می شود، مشتکی عنه با طرح شکایت افترا، درصدد اعاده حیثیت بر می آید (غلامی و پیرهادی، ۱۳۹۶:۱۰۳-۱۰۰) در حالی که منظور از اعاده حیثیت در این مطلب، لغو محرومیت از حقوق اجتماعی مدتی پس از تحمل مجازات است و ناظر به بزهکارانی است که مجازات خود را تحمل کرده اند و باید در برخی جرائم مدتی صبر کنند تا محرومیت اجتماعی آنان پایان یابد. در این مفهوم، بسیاری از بزهکاران بعد از آنکه مرتکب جرمی می¬شوند، بدون اینکه به فکـر مجـازات جرم ارتکابی باشند یکی از دغدغه های آنان این است که آیا بعد از اجرای مجازات، جامعه فوراً ایشان را پذیرش خواهد کرد یا مدتی از حقوق اجتماعی محروم خواهنــد بود؟ در صورت اتمام مدت محرومیت آیا نهادهای دولتی و عمومی به آنان اعتماد خواهد کرد و در صورت استخدام، در فرآیند گزینش آنان مشکلی به وجود نخواهد آمد. ▪ضرورت باز اجتماعی کردن محکومین اقتضاء دارد آنان که به کیفر اعمال خود رسیده و تنبیه شده اند، پس از اجرای مجازات و انقضای مدتی که به عنوان مجازات تبعی از حقوق اجتماعی محروم بوده اند دوباره بتوانند از حقوق شهروندی بهره مند شوند. به عبارتی، فرد نباید به خاطر ارتکاب جرم و محکومیت ناشی از آن برای همیشه از حقوق اجتماعی محروم شود. شکی نیست که در محرومیتهای تبعی ناشی از محکومیت کیفری فقط شخص بزهکار نیست که از سختیهای اجرای مجازات تبعی متأثر می¬شود بلکه در بیشتر موارد، اطرافیان و خانواده او نیز از تبعات سوء مالی و حیثیتی ناشی از برخی محرومیت های اجتماعی آسیب می¬بینند. مطلب کامل را با لمس instant view ببینید. Add a comment بختیار سید نظامی