اعتبار اعلامهای مأمور رسمی

اعلامی که مأمور رسمی درباره وقایع مادی و به ویژه اجرای تشریفاتی که او به عهده دارد در سند می کند مانند تصدیق به امضای سند قرارداد و حضور آنان، قرائت و تفهیم مفاد سند پرداخت ثمن معامله یا اقرار به وصول آن هویت و حضور شاهدان و معرفان و تاریخ سند، که به وسیله او احراز یا با نظارت او انجام پذیرفته است از اعتبار ویژه ای برخوردار است که تعبیر به اماره صحت شده است؛ اماره ای که خلاف آن را به سادگی نمی توان اثبات کرد. ادعای نادرستی این بخش از سند به معنی نسبت دادن دروغ و تزویر به شاهد ممتازی است که به منظور تأمین اصالت و درستی محتوای سند گمارده شده است. به همین جهت این ادعای گزاف باید با تشریفات ویژه ادعای جعل همراه باشد که آیین دادرسی دشواری دارد و احتمال پیروزی در آن اندک است مواد ۲۱۹ به بعد ق.آ.د.م. زیرا مدعی باید برای اثبات اماره قانونی دلیل قاطع و در موعد معین بدهد وگرنه به آن ترتیب اثر داده نمی شود ماده (۲۱۹) و در موردی که ادعا با تعیین جاعل همراه می شود دادگاه به هر دو ادعا رسیدگی می کند، مگر این که دادگاه کیفری به آن رسیدگی کرده باشد که دادگاه مدنی از آن تبعیت میکند ماده ۲۲۷ ق.آ.د. م). قانون آیین دادرسی مدنی تنها به ادعای تبعی جعل پرداخته است بدین معنی که مدافع می تواند درباره سندی که به زبان او مورد استناد قرار گرفته است ادعای جعل کند. این دعوا را که به تبع دعوای مدنی طرح شده است همان دادگاه رسیدگی می کند، هر چند که با تعیین جاعل همراه شود یعنی دادگاه مدنی می تواند به دعوایی برسد که طبع کیفری دارد. ولی، باید دید که اگر ادعای جعل به عنوان دعوای اصلی طرح شود و مدعی از دادگاه اعلام جعل بودن سندی را که . در این باره همان کتاب ش ۶۲۶ به بعد.