اعتبار رونوشت اسناد رسمی — در پاسخ باید گفت که رو نوشت

پیشرفتهای فنی در عکس برداری و تهیه همانند سازی از اسناد سبب شده است که پرونده های دادرسی با رونوشت اسناد تشکیل شود و ارائه اصل سند منوط به درخواست طرف دعوا شود. ماده ۵۷ ق.آ.د.م. خواهان را مکلف ساخته است که رونوشت یا تصویر اسناد خود را پیوست دادخواست کند. اکنون باید دید اعتبار این گونه رونوشتها یا تصویرها تا چه اندازه است؟ آیا سند ساخته شده به خودی خود اعتبار اصل سند را دارد؟ در پاسخ باید گفت که رو نوشت یا تصویر بر فرض که از سند رسمی ی تهیه شده باشد معتبر نیست، مگر این که مطابقت آن با اصل تصدیق شده باشد. تصدیقی به رونوشت یا تصویر اعتبار می بخشد که از سوی مأمور رسمی باشد. ماده ۵۷ ق.آ.د.م.، پس از بیان لزوم گواهی مطابقت رونوشت و تصویر با اصل درباره معنی گواهی و مقام صالح گواهی دهنده مقرر میدارد مقصود از گواهی آن است که دفتر دادگاهی که دادخواست به آنجا داده می شود یا دفتر یکی از دادگاههای دیگر یا یکی از ادارات ثبت اسناد یا دفتر اسناد رسمی و در جایی که هیچ یک از آنها نباشد، بخشدار محل یا یکی از ادارات دولتی، مطابقت آن را با اصل گواهی کرده باشد. در صورتی که رونوشت یا تصویر سند در خارج از کشور تهیه شده باید مطابقت آن با اصل در دفتر یکی از سفارت خانه ها و یا کنسولگری ایران گواهی شده باشد... علاوه بر اشخاص و مقامات فوق، وکلای اصحاب دعوا نیز می توانند مطابقت رو نوشتهای تقدیمی خود را با اصل تصدیق کرده پس از الصاق تمبر مقرر در قانون به مرجع صالح تقدیم نمایند. در جلسه دادرسی خواهان و خوانده باید علاوه بر رو نوشتی که برای ابلاغ به طرف دیگر و ضبط در پرونده داده شده است، اصل اسناد را نیز ارائه کند ماده ۹۶ ق.آ.د.م.) ضمانت اجرای این تکلیف در اسناد عادی و رسمی تفاوت می کند: سند عادی، اگر مورد تردید و انکار واقع شود و اصل سند به دادگاه فرستاده نشده باشد، از عداد دلایل خارج می شود و صاحب سند فرصت اثبات اصالت آن را از دست می دهد. ولی، در مورد سند رسمی، چون قابل انکار و تردید نیست باعث خروج سند از شمار دلایل نمی شود و در فرض ادعای جعل به استناد کننده مهلت داده می شود تا ظرف ده روز اصل سند را برای مهر و موم به دادگاه بدهد. در این صورت اگر اصل سند در موعد مقرر به دفتر دادگاه تسلیم نشود، از عداد دلایل او خارج می شود ماده ۲۲۰ ق.آ.د.م.).