موضوع اقامه حدود یا تعطیل آن در زمان غیبت معصومین (علیهمالسّلام) از مسائل پرماجرا در فقه امامیه است. ماجرا بهاندازهای حاد است که فقهای امّت را در دو جناح متقابل، به صفبندی و ارائه نظریات کاملا متفاوت در قبال یکدیگر واداشته است و متاسفانه در برخی مواقع فقها از تسامح و تحمل خارج شده،اندکی به کلماتی شبیه به تلخگویی وادار شدهاند. در زمان حضور امام معصوم (علیهالسلام) هیچ کس جز او یا کسی که از سوی او برای این سمت منصوب شده، مجاز نیست که اقامه حدود نماید.
سپس قول به جواز اقامه حدود در زمان غیبت را به افرادی بدون ذکر نام منتسب میسازد؛ و بالجمله فالمسالة من الواضحات الّتی لا یحتاج الی ادلّة. [ ب. ت. ب. آن چه گذشت ] شگفتا که بعضی در این امر وسواس به خرج میدهند؛ بلکه گویی [ این گونه افراد ] نه چیزی از طعم فقاهت چشیدهاند و نه از لحن گفتار ائمه معصومین (علیهمالسّلام) و رموز کلمات آنان چیزی فهمیدهاند...» خلاصه آنکه مسئله از واضحات [ مسلّمات ] است و نیازی به اقامه دلایل ندارد.
بلکه با کمال دقت نظر به پژوهش و ژرفنگری پرداختهاند، دلایل ذکر شده توسط ایشان را بازبینی نموده و هر یک از مخالف و موافق نتیجه اجتهاد خود را آزادانه اعلام داشتهاند. برخی موافق و همراه ایشان شده و برخی به صراحت، دلایل ایشان را مخدوش و مردود شناخته، نظر بر منع جواز اجرای حدود در زمان غیبت معصوم (علیهالسلام) داده و تعطیل را مرجّح دانستهاند.
منبع: جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۸۶." name="outlink" target="_blank">نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۸۶ · جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۹۴." name="outlink" target="_blank">نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۹۴ · ج۵، ص۴۰۷." name="outlink" target="_blank">محقق حلی، المختصر النافع، ضمن جامع المدارک، ج۵، ص۴۰۷
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
