اقرار به نسب: در فقه

و طرف مقابل هم، بعد از بلوغ ، ادعای او را تأیید نماید؛ بین آنان، رابطه توارث برقرار می‌گردد. ولی چنانچه شخصی، اقرار به پدری شخص بالغ دیگر نماید؛ نسب با تصدیق فرزند، اثبات می‌گردد. تکذیب اقرار توسط مقرٌله، اثر اقرار نسبت به مقر را نفی نمی‌نماید؛ زیرا اقرار، عمل حقوقی کاملی است که به موجب آن، مقر عدم تعلق حقی را به خود، مسلم دانسته؛ و دیگر نمی‌تواند نسبت به مقرٌبه ، ادعایی داشته باشد، و در رابطه با اقرار به نسب ، چون تصدیق مقرٌله، جهت اثبات نسب شرط است؛ تا زمانی که وی، مفاد اقرار را تأیید ننموده باشد؛ اقرار مزبور، بلااثر است. منبع: ارث، سمت، 1389