اقرار به نسب (قواعد فقه)

اقرار به نسب ، از مباحث مطرح در قاعده اقرار از قواعد فقهیّه است. اقرار به نسب، مانند مال ، معتبر است و فقها ثبوت آن را با شرایطی پذیرفته‌اند. اقرار به فرزندی باید عادتاً ممکن، شرعاً صحیح، بدون تعارض و گاه همراه با تصدیق باشد. در نسب خویشاوندی، تصدیق مقرّله لازم است و اثر اقرار معمولاً فقط میان همان دو نفر محدود می‌ماند. در اقرار به وارث، تقدم یا هم‌رتبگی مقرّله در ارث ، میزان بهره‌مندی او از ترکه را تعیین می‌کند. اقرار چون خبر به زیان خویش است معتبر شمرده می‌شود، مگر خلاف عقل یا عرف مسلم باشد. در اقرار به نسب، تحقق عادی، تصدیق طرف و نبود تعارض شرط است و انکار پس از آن مسموع نیست.