اقرار به نسب (قواعد فقه): اجماع در اقرار به نسب

نسب و رابطۀ خویشاوندی همچون مال بدون تردید به وسیله اقرار ثابت می‌گردد. در میان فقها اختلافی نیست، بلکه به اجماع ثابت شده است که اگر شخصی با وجود شرایطی که در نفوذ آن لازم شمرده شده، اقرار به فرزندیِ کسی نماید بین‌ آن‌ها نسب ثابت می‌شود و آثار آن فی الجمله مترتّب می‌گردد، مثل این‌که پدر اقرار کننده (مقرّ) جدّ کسی که در مورد او اقرار شده (مقرّ به) می‌گردد و فرزند اقرار کننده برادر او محسوب می‌شود و احکام توارث بین آن‌ها اجرا می‌شود و دیگر آثار. البتّه اگر انتساب و نسب او به دیگری مشهور باشد در این صورت ملحق نمی‌گردد». مقصود از نفوذ اقرار، الزام و اجبار اقرارکننده نسبت به آن‌چه علیه اوست، م. ب.. مانند: وجوب نفقه، حرمت نکاح، مشارکت با او در ارث و یا وقف و از این قبیل امور». عبارت بسیاری از فقها شبیه آن‌چه ذکر شد، م. ب.. دلیل جواز و نفوذ اقرار به نسب: دلیل جواز و نفوذ اقرار به نسب، علاوه بر اجماع که بعضی از فقها ادّعا نموده‌اند و عموم قاعده « اقرار العقلاء علی انفسهم جائز » (زیرا این قاعده مقیّد به اقرار در مورد اموال نگردیده است ) پاره‌ای از روایات است. ... آن‌ حضرت بعد از توضیحاتی فرمود: در صورتی‌که بر اقرار خود ثابت باشند، انتساب آن‌ها به یکدیگر اثبات و از هم ارث می‌برند. «فَقٰالَ: سُبْحٰانَ اللهِ اذٰا جٰائَتْ بِاِبْنِهٰا اَوْ بِاِبْنَتِهٰا وَلَمْ تَزَلْ مُقِرَّةً بِهِ وَاِذٰا عَرَفَ اَخٰاهُ وَکٰانَ ذٰلِکَ فِی صِحَّةٍ مِنْهُمٰا وَلَمْ یَزٰالاٰ مُقِرَّیْنِ بِذٰلِکَ وَرِثَ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ» و نیز برخی روایات دیگر. منبع: النهایة، ص۶۸۴ · تحریر الوسیلة، ج۲، ص۵۴، مسالة ۱۷ · السرائر، ج۳، ص۳۰۸ · نهایة المرام، ج۱، ص۴۴۰ · ریاض المسائل، ج۱۳، ص۱۵۰ · تفصیل الشریعة کتاب الاقرار، ص۴۶۲-۴۶۳ · وسائل الشیعة، ج۲۶، ص۲۷۸، باب ۹، من ابواب میراث ولد الملاعنه، ح۱ · وسائل الشیعة، ج۲۶، ص۲۷۹، ح۴