آیه ۲۸۲ سوره بقره : ...وَلْیُمْلِلِ الَّذِی عَلَیْهِ الْحَقُّ وَلْیَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ… ، دلالت بر پذیرش اقرار کتبی دارد. اقرار ممکن است در حضور حاکم یا مدعی ، صورت پذیرد، در هر دو صورت اقرار ، مشروع بوده؛ و آثار زیادی دربردارد. اقرار به الفاظ مجملی نظیر مال ، چیز، بزرگ، عظیم و کوچک و …، صحیح بوده؛ اما اقرارکننده را ملزم به تفسیر واژه مبهم مینماید. موضوع اقرار، که مبهم بوده؛ و نیاز به تفسیر دارد، باید از نظر عرف ، مالیت داشته باشد. شرایط اعتبار اقرار، نظر به اینکه، موضوع دعوا، حق الله یا حق الناس است؛ متفاوت میباشد، نفوذ رجوع از اقرار نیز، بستگی به جنبه حق اللهی یا حق الناسی دعوا دارد.
منبع: قواعد فقه (جلد اول) (بخش جزا)، سمت، 1388 · فرهنگ فقه (جلد اول)، مؤسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی، 1390 · ترجمه مباحث حقوقی شرح لمعه، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1386 · قواعد فقه (جلد سوم) بخش قضایی، مرکز نشر علوم اسلامی، 1387
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
