اقسام این دعوا — دعاوی که ناظر به هویت طفل و

۲. دعاوی که برای اثبات خلاف اماره فراش اقامه میشود یعنی نسب طفلی مورد بحث قرار می گیرد که در زمان زوجیت به دنیا آمده و فاصله تولد او تا نزدیکی زن و شوهر نیز کمتر از شش ماه و بیش از ده ماه نیست. دعاوی که ناظر به هویت طفل و نسب مادری او است مانند این که مادری ادعا می کند که فرزند واقعی او را در بیمارستان با کودک دیگر عوض کرده اند و با طفلی که به او سپرده شده بیگانه است یا ادعا می شود که متصرف شناسنامه صاحب واقعی آن نیست یا فرزندی را که مدعی است در خانواده ای به دنیا آمده و دارای نسب مشروع است زن نزاییده و مادرش دیگری است. گروه سوم نیز در واقع بخشی از دعاوی است که به منظور اثبات تحقق نیافتن اماره فراش اقامه میشود و هدف از آنها نمودن چهره واقعی نسب مادری و در نتیجه خراب کردن بنیاد قاعده فراش است. پس می توان ادعا کرد که تمام دعاوی مربوط به انکار نسب یا برای اثبات این نکته است که شرایط اماره فراش فراهم نیامده یا برای نمودن این است که واقعیت برخلاف ظاهری است که از این اماره به دست می آید. دعوا انکار یا نفی ولد به معنی خاص خود به موردی گفته می شود که مفاد ادعا نادرست بودن اماره فراش باشد. زیرا تنها در صورت جمع بودن شرایط این اماره است که قانون طفلی را فرزند مردی می شناسد و او ناچار است این انتساب را با اقامه دعوا نفی کند. در سایر دعاوی در مرحله نخست نسب مادری و ارتباط میان ازدواج و نسب پدری مورد گفتگو قرار می گیرد و نتیجه آن به طور غیر مستقیم منتفی شدن انتساب طفل به پدر است و به همین اعتبار نیز در زمره دعاوی نفی ولد به معنی عام آن، در می آید. برای مثال، اگر مردی ادعا کند طفلی را که در شناسنامه فرزندش نامیده شده زن او نزایید. است یا هیچگاه شوهر مادر طفل نبوده است یا تاریخ تولد یازده ماه پس از انحلال ازدواج ما در طفل با او است، چنین ادعایی به طور مستقیم ناظر به اصل نکاح با مادر طفل و تاریخ ولادت و هویت او است و اثبات آن پدر را از دعوا نفی ولد به معنی خاص بی نیاز می کند. با این که قانون مدنی دعاوی نفی ولد را به گونه ای که تحلیل شد تقسیم نکرده است، ولی نشانه هایی وجود دارد که در انشای مواد ۱۱۶۱ تا ۱۱۶۳ نظر به معنی خاص این دعوا اثبات نادرستی اماره فراش داشته است. دلایل این ادعا را در مطالب آینده خواهیم دید.