اقسام صفات الهی: صفت و اسم ار نگاه حکماء

از نظر حکماء علم و قدرت صفات‌اند، و عالم و قادر یا علیم و قدیر اسم، ولی متکلمان مشتقات را صفات نامیده و مبادی مشتقات را «معنی» می‌گویند. بنابراین، علم و قدرت، معنی، و عالم و قادر یا علیم و قدیر صفات‌اند. به عبارت دیگر، هرگاه ذات و ماهیت را از آن جهت که موصوف به وصف یا معنای ویژه‌ای است، در نظر آوریم واژه صفت به کار می‌رود. «الصفة هی الاسم الدال علی بعض احوال الذات، و ذلک نحو طویل و قصیر و عاقل و غیرها». «ان الصفة فی الحقیقة ما انبات عن معنی مستفاد یخص الموصوف و ما شارکه...» . یادآور می‌شویم، این گونه ملاحظات در عمل چندان رعایت نمی‌شود، و هر یک از اسم و صفت به جای دیگری به کار می‌رود. یگانه واژه‌ای که معنای وصفی نداشته، و به عنوان اسم مخصوص خداوند ، شناخته شده است؛ اسم جلاله (الله) است. اما واژه‌های دیگر چون عالم، قادر، حی ، رازق، باقی و غیره هم به عنوان اسماء الهی به کار می‌روند، و هم صفات خداوندی، چنان که در روایات معروفی که برای خداوند نود و نه اسم بیان شده است، جز اسم جلاله، همگی از مشتقات و صفات می‌باشند. منبع: شرح اسماء الله الحسنی، ص۲۷ · التعریفات، ص۵۸ · شیخ مفید، اوائل المقالات، ص۵۵