العروة الوثقی

العروة الوثقی. ج ۵، ص ۱۴۶. د) مرحوم طباطبایی یزدی در مورد قصد تبرع صور گوناگونی تصور می کند و ی گوید: ۱) هرگاه شخصی انجام عملی را از دیگری بخواهد و او انجام دهد، چنانچه به قصد تبرع انجام داده باشد، مستحق اجرت نیست، هر چند که آمر با قصد دادن اجرت، صل را خواسته باشد. ( ۲) چنانچه انجام دهنده عمل، آن را با قصد گرفتن مزد انجام داده باشد و عمل هم از اعمال دارای اجرت باشد، عامل مستحق اجرت است، هر چند که آمر به قصد انجام تبرعی، عمل را درخواست کرده باشد؛ خواه کننده کار از نظر جایگاه اجتماعی متناسب با اخذ اجرت باشد یا خیر و یا خود را برای این کار ارائه داده باشد یا خیر ( ۳) چنانچه کننده کار نه قصد تبرع کرده باشد و نه قصد اخذ اجرت، باز هم مستحق اجرت است. مستند فقهی مرحوم طباطبایی در همه فروض فوق، عموم قاعده «عمل المسلم محترم» است. می گوید: اگر میان کننده کار و آمر درخواست ننده) بر سر قصد تبرع نزاع باشد، بدین معنا که آمر بگوید کار به قصد تبرع انجام گرفته و کننده بگوید با قصد تبرع نبوده، قول عامل کننده مقدم است به دلیل اصل عدم تبرع به اضافه اصل احترام عمل مسلم. آنگاه مرحوم طباطبایی میگوید می توان گفت که قاعده احترام به تنهایی می تواند در این مورد حکم به ضمان کند و نیازی هم به اصل عدم تبرع نیست.