اللهم إلا أن یستدل علی الضمان فیها

اللهم إلا أن یستدل علی الضمان فیها: بمادل علی احترام مال المسلم و انه لا یجل إلا عن طیب نفسه، و ان حرمة ماله کحرمة دمه و أنه لا یصلح ذهاب حق احد. مضافاً إلی أدلة فی الشور، کل عمل و من عامل لاحد یقع بامره، و تحصیلً لفرضه، فلابد من أداء عوضه لقاعدتی الاحترام و نفی الشرار. شیخ در متن فوق برای ضمان مقبوض به عقد فاسد علاوه بر قاعده احترام به قاعده به علاوه امر عدمی را می توان به امر وجودی برگرداند، زیرا مثلاً عدم ضمان، عبارت أخرای برائت ذمه است و برائت ذمه امر وجودی است که بی تردید می تواند مشمول الاضرر قرار بگیرد و توسط آن برداشته شود. آنچه می تواند مشکل را از بنیاد حل کند آن است که در قاعده لاضرر نه فقط به نصوص لفظی، بلکه به بنای عقلا تمسک شود. بی تردید در مثال های فوق، عقلا عامل زبان را مسئول جبران خسارت می دانند و همان طور که گفته شد، پشتوانه اصلی در قاعده ضرر، همان بنای عقلا و احراز امضای آنان از طریق عدم ردع است.