اما مضطر، طعام غیر مضطر را حتی با توسل به قهر و جبر هم می تواند بگیرد و چنانچه در این راه کشته شود قل او عدوانی خواهد بود. در صورت امتناع صاحب طعام، با وجود بل ثمن و حتی زیاده بر آن، فقهای امامیه مقاتله با وی را جایز دانسته اند. (۳)
ابن قدامه، المغنی (همراه با شرح الکبیر)، ج ۱۱، ص ۸۰ ه جواهر العلام، ج ۳۶، ص ۳۳۸. یک ارتکاب فعل حرام باید تنها راه دفع ضرورت و نجات نفس باشد. بنابراین قوای دولتی یا فرار از صحنه و یا خریداری شینی که بتواند با آن از خود رفع ضرورت کند دیگر ارتکاب فعل محرم برای وی جایز نخواهد بود؛ همانند کسی که به واسطه غلبه گرسنگی، دچار اضطرار شده و قدرت خرید طعام هم داشته باشد، نمی تواند دست به سرقت بزند و یا اکل میته نماید.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
