اماره فراش: در فقه

و شوهر وی، انتساب طفل را به خود صحیح نمی‌دانست؛ ضمن تأیید ادعای مرد، موضوع را از طریق لعان قابل فصل دانسته؛ و تصریح نمودند که بعد از لعان، زن بر مرد، حرام خواهد شد. مشمول اماره فراش نیست. با استناد به روایات، در صورت وجود اماره فراش ، می‌توان فرزندی را که شبیه زانی است؛ ملحق به شوهر زانیه دانست. طی استفتایی از مراجع تقلید ، چنین پاسخ داده شده است که: در موردی که زوجه، اقرار می‌نماید که فرزند متولد از او، حاصل زنا بوده؛ و ملحق به شوهر وی نیست؛ و شوهر نیز بیان نموده که ب. ت. ب. مقادیر زیادی کافور، که همسر او به وی خورانیده است؛ بعید می‌داند که طفل، متعلق به او باشد؛ حسب ظاهر شرع ، باید طفل را منتسب به شوهر دانست. طی استفتایی از مراجع تقلید، چنین پاسخ داده شده است که: اگر زنی، اسپرم همسر خود را وارد رحم خود نماید؛ و از این طریق حامله شده؛ و سپس وضع حمل کند؛ طفل مزبور، ملحق به مادر بوده؛ اما قابل انتساب به پدر نیست؛ و زن، مرتکب فعلی حرام شده‌ است. منبع: سلسله مباحث فقهی حقوقی حقوق خانواده (جلد دوم)، خرسندی، 1389 · مسائل مستحدثه (جنین، کودکان نامشروع، کودکان بزهکار، توارث در اهدای گامت، تشریح و حجب)، سمت، 1389