امام در قرآن: نتیجه

مقام امام و امامتی که در قرآن مطرح است (امام به معنای پیشوای بر حق و عادل ره یافته)، مقامی بس والا و عالی است که فقط برخی از پیامبران به این منصب الهی دست می‌یابند (لذا در آیه ۲۴ سوره سجده تعبیر به «منهم»؛ یعنی بعضی ازآنها شده «و جعلنا منهم ائمة یهدون بامرنا»؛ همچنان که حضرت ابراهیم (علیه‌السّلام) با اینکه مقام نبوت را دارا بود پس از امتحانات و آزمایش‌هایی که سربلند از آنها بیرون آمده، به این مقام می‌رسد (قل انی جاعلک للناس اماما). این مقام آخرین مرحله سیر تکاملی انسان است و به تعبیر قرآن «عهد» خداست که به «جعل» و یقین الهی است ـ نه به رای و شورا و انتخاب مردم ـ حتی رسول خدا (صلی‌الله‌علی‌وآله) هم مستقیما نمی‌تواند امام را معرفی کند؛ بلکه به دست خالق جهان است. دیگر اینکه، امامت تنها رهبری ظاهری دینی و دنیوی نیست، بلکه جهان آفرینش و تکوین را زیر نظر دارد. مقام امامت در واقع تحقق بخشیدن به برنامه ی الهی، اعم از حکومت و اجرای احکام الهی و تربیت و پرورش نفوس انسانی، در ظاهر و باطن است. منبع: سجده/سوره۳۲، آیه۲۴