امام مالک بغی و عدوان را خروج بر امام دانسته است

امام مالک بغی و عدوان را خروج بر امام دانسته است. سید سابق از علمای معاصر کسی را باغی میداند که بر دیگری ظلم و ستمی نموده و با ترجیح نفس خود بر دیگری و خوردن میته سبب تلف نفس او در اثر شدت گرسنگی می شود، و عادی را متجاوز از حد گرسنگی یا متجاوز از حد سدرمق می داند. با این حال، جمهور فقهای اهل سنت بغی را اکل میته در غیر موارد حاجت و عدوان را تجاوز از حد ضرورت و نیاز دانسته اند (۱) به در بخش آخر آیه ی ۳ از سوره ی مانده آمده است: فمن اضطر فی مخصصة غیر متجائف علائم فار الله غفور رحیم کسی که به واسطه ی گرسنگی ناگزیر از خوردن شود در حالیکه متمایل به ارتکاب گناه نباشد، همانا خداوند آمرزنده ی مهربان است. اهل لغت و تفسیر مخمصه را مجاعه و گرسنگی معنا کرده و تجانف را از ماده ی نف به معنای عدول از حق و عدل دانسته اند.