ودیعه از«ودع» به معنای ترک کردن آمده است و چون در نزد امانت گیرنده ترک شده است ودیعه گویند و امانت از « امن » به معنای ایمنی و اطمینان و امانت را هم امانت گویند چون شخص امانت گذار از خیانت آن کسی که امانت پیش اوست مطمئن و ایمن است. در بیان عرف و اندیشمندان اسلامی امانت -هر چه باشد- به معنای چیزی است که نزد غیر به ودیعه بسپارند تا آن را برای سپارنده حفظ کند و سپس به وی برگرداند.
منبع: مجمع البحرین، ج۴، ص۴۸۳ · المیزان فی تفسیر القران، ج۱۶، ص۳۷۰
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
