امر الهی: اوصاف فرمان تشریعی

فرمان تشریعی خداوند دارای چند ویژگی است: ۱. فرمان خداوند متناسب با قدرت شخص مکلّف است: «لا یُکَلِّفُ اللّهُ نَفسًا اِلاّ وُسعَها» و خداوند کسانی را که ایمان آورده و کارهای نیکو انجام دهند، به اموری تکلیف می‌کند که برایشان دشوار نباشد: «و اَمّا مَن ءامَنَ و عَمِلَ صلِحًا فَلَهُ جَزاءً اَلحُسنی و سَنَقولُ لَهُ مِن اَمرِنا یُسرا» ۲. فرمان دادن مخصوص خداوند است و کسی جز او قدرت صدور فرمانی را ندارد: «والاَمرُ یَومَئِذ لِلَّه» تخصیص این امر به روز قیامت در آیه مذکور، به اعتبار ظهور آن در قیامت است. این مطلب از روایتی نیز قابل استفاده است. براساس این روایت امام باقر (علیه‌السلام) فرمان دادن را همواره حتی در دنیا ویژه خداوند دانسته‌اند. ۳. فرمان تشریعی خداوند تخلّف‌پذیر است، زیرا اطاعت کردن از فرمان تشریعی امری اختیاری است و انسان می‌تواند آن را امتثال یا با آن مخالفت کند. منبع: بقره/سوره۲، آیه۲۸۶ · کهف/سوره۱۸، آیه۸۸ · انفطار/سوره۸۲، آیه۱۹ · التفسیرالکبیر، ج۳۱، ص۸۶-۸۷ · مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۸۳ · نور/سوره۲۴، آیه۶۳ · تفسیر صدرالمتألهین، ج۵، ص۳۸۴