دکترین
امر و نهی: جایگاه امرو نهی در فرهنگ قرآنی
در نگاهی به جایگاه امر و نهی در فرهنگ قرآنی ، باید نخست رابطه انسان و خدا را به یاد آورد که در قالب رابطه «عبد» و «رب» تصویر شده است، حال باید توجه داشت که چهره‌ای از وجوه این رابطه عبودیت و ربوبیت ، همین موضوع امر و نهی است. اینگونه است که میان مفاهیمی چون اطاعت و معصیت از امر و نهی، با ربوبیت و عبادت پیوستگی برقرار می‌گردد و امر و نهی افزون بر اهمیتش در شریعت، در خداشناسی و حتی جهان‌شناسی قرآنی نیز جایگاهی مهم می‌یابد. به تصریح آیات متعدد از قرآن کریم ، آنگاه که اراده الهی به حدوث چیزی تعلق می‌گیرد، با یک امرِ «کُن»، تحقق و وجود می‌یابد. اما افزون بر امر به تحقق که آغاز آفرینش است، آنچه گویی به سان یک سنت در قرآن کریم دیده می‌شود، امری است مولوی به انجام دادن فعلی که پس از آفرینش به موجود مخلوق درمی‌رسد. باید یادآور شد که ادامه این سنت را در فرهنگ روایی نیز می‌توان در نمونه‌هایی بازجست، از آن جمله، امر به «اَقْبِل» و «اَدْبِر» است که در حکایت آفرینش «عقل»، تجلی یافته است.
منبع: یس/سوره۳۶، آیه۳۶ · فصلت/سوره۴۱، آیه۴۱ · بقره/سوره۲، آیه۲ · ج۱۰، ص۱۰، به کوشش علی اکبر غفاری، تهران، ۱۳۷۷ق
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.