دکترین
امر و نهی: نگاهی به سنت نبوی
در نگاهی به سنت نبوی ، نخست باید توجه داشت که بخش مهمی از احکام بیان شده در سنت، در قالب فعل و تقریر تبیین شده‌اند و حتی در آن بخش از بیان احکام که در قالب قول قرار می‌گیرد، سخن کمتر صورت امر و نهی به خود گرفته است. در این میان، به نسبت، کاربرد صیغه از ماده امر و نهی وسیع‌تر بوده است، اما نمونه‌هایی از کاربرد ماده نیز دیده می‌شود. در زمره این نمونه‌ها مواردی وجود دارد که از نظر مدلول امر ونهی، درخور بررسی و تحلیل است، از جمله باید به مواردی مانند امر به نماز وتر و امر به مسواک اشاره کرد که در آن‌ها ماده امر برای دلالت بر دستور تحریضی و نه الزامی به کار رفته است، در احادیث مربوط به این موارد، برای نشان دادن الزام از تعابیر «عزم» و «کتابت» استفاده شده که تعبیر اخیر از تعبیرات شناخته شده قرآنی است. افزون بر نمونه یاد شده، تعبیرات پرشماری در سنت نبوی وجود دارد که مبنای تقسیم اوامر و نواهی، به الزامی و تحریضی را مستحکم ساخته است.
منبع: ج۱، ص۶۶، قاهره، ۱۳۷۳ق/۱۹۵۴م · بقره/سوره۲، آیه۲
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.