امکان رهایی از اجرای دستور موقت — طریق دیگر در جستجوی رهایی از تحمل

بعد از صدور دستور موقت و اجرای آن خوانده چنانچه نتواند با متقاضی توافق کند ناچار است برای رهایی از دستور موقت به انتظار حکم دادگاه در دعوای اصلی و قطعیت آن بنشیند. تصمیم دادگاه در اصل دعوا به همان قدر که برای خواهان اهمیت دارد برای خوانده نیز منشاء اثر خواهد بود. حکم اصلی به نفع خواهان منجر به اتصال جریان دادرسی فوری به نتیجه قطعی می شود و تامین سپرده را آزاد می سازد. حکم اصلی به نفع خوانده و رد یا بطلان دعوای خواهان پس از قطعیت دستور موقت را ہی اثر ساخته و خوانده را از تحمل نتایج آن رها می سازد. طریق دیگر در جستجوی رهایی از تحمل دستور موقت یا جلوگیری از اجرای آن؛ معرفی تامین متناسب با دستور است. به موجب این تصمیم که خاص دستور موقت است، خوانده باید درخواست معرفی تامین متقابل برای عدم اجرای دستور را به مرجع صادر کننده دستور اقامه کند و تناسب تامین با موضوع و مصلحت خویش را ثابت نماید. در این صورت از دستور موقت رفع اثر خواهد شد ماده ۳۲۱ ق.آ.د. م). در این حالت تامین خوانده همچون تامین خواهان برای اخذ دستور موقت تا تعیین تکلیف ا بند ب ماده ۳۸۶ ق.آ.د.م متضمن معرفی تامین از سوی م. ع. برای تاخیر در اجرای حکم فرجام خواسته، تا حدی قابل قیاس با تامین متقابل خوانده دستور موقت است. از حیث موقعیت معرفی کننده تامین و اثر موقتی آن و آیین بررسی درخواست، مشترکاتی بین این دو وجود دارد. قطعی دعوا محفوظ می ماند و هر کدام از دو تامین کارکرد مختص به خود را خواهند داشت. تامین خواهان به منظور جبران زیان خوانده بابت معرفی و سپردن تامین متقابل و تامین خوانده بابت جبران زیان ناشی از عدم اجرای دستور موقت تا زمان قطعیت رای در اصل موضوع و انقضای یک ماه از تاریخ ابلاغ آن به هر یک از طرفین حسب مورد محفوظ خواهد ماند.