امکان سفر واجب و ضروری

در تبصره ماده ۲۳ ق.ن.ا.م.م نسبت به ممنوع الخروجی داد باخته به نحو کلی آمده: «در خصوص سفر واجب که وجوب آن از قبل ثابت شده باشد و سفرهای درمانی ضروری، دادگاه موقتاً به م. ع. اجازه خروج از کشور را میدهد. حکم این تبصره اگر چه به ظاهر ناظر بر داد باخته به عنوان یک ضمانت اجرای کلی برای وادار شدن به اجرای حکم است اما ب. ت. ب. مبنای اخلاقی ناظر بر حکم، می توان آن را در مورد اشخاص مصداق ماده ۱۷ ق.ن.ا.م.م هم اعمال کرد. بنابراین اگر دادگاه معسر به تقصیر را مشمول شش ماه تا دو سال ممنوع الخروجی نماید، اما شخص مزبور برای درمان خود ناچار به سفر خارجی باشد و یا سفر واجب که پیش از صدور حکم وجوب مراتب اثبات گشته، برای او پیش آید، باید اجازه سفر را صادر کرد. البته مدت سفر باید متعارف و معقول باشد به گونه ای که اجرای حکم نیز بیهوده و بی معنا نشود.